T.H.D. BRAQUE

Kerst: de mooiste tijd van het jaar. Tuurlijk, de kerstboom oogt leuk, de cadeautjes mogen er zijn, en de gevulde kalkoen op de familietafel smaakt afgezaagd verrukkelijk. Een gedegen Braquer heeft echter belangrijkere zaken aan zijn hoofd. Zo is kerst niet alleen een tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar ook om vooruit te blikken. De Braquer schuift daarom weliswaar aan met een geforceerde lach naast die lekkere vriendin van zijn broer bij de kerstdis, maar weet als geen ander dat kerst écht draait om het vooruitzicht op het Top 2000 Café.  

“Wat is dat dan?” vraagt u, een LAB’er die dacht dat kerst draait om familie, dat Top 2000 een respectabel programma is van Radio 2 en bovenal dat alle Braque-tradities bij hem bekend waren. Niets is minder waar. Als zijnde een authentiek aftreksel van Emmely de Wilt’s fuifje, wordt hierbij onze borrelruimte omgebouwd, het bier koud gezet en de hoeren in rijen opgesteld – vanaf derde kerstdag tot het nieuwe jaar wordt er goed met elkaar gesproken. Evenals gepaljast, geroerd en gezopen.  

Te beginnen met de inmiddels befaamde pubgolf. Nadat de twee finalisten elkaar tijdens de vorige editie onder valse voorwendselen –hen was verteld dat er korting op shots zou zijn – hadden uitgedaagd tot een geheel eigen interpretatie van last man standing, lag de lat hoog. En er is geleverd. De organisatie had het heft van de spelvorm in eigen handen genomen om frivoliteit toe te voegen aan de avond, waarvoor hulde, al zij het compleet vergeefs en zelfs averechts in werking. In tegenstelling zag Klink een legitieme mogelijkheid om frivoliteit te verzorgen en liet zich zodoende tweemaal in het gezicht slaan door een tokkie. Dit alles uiteraard alvorens de tokkie in kwestie te vertellen dat hij niks toevoegt aan de samenleving, zoals uit te leggen aan de hand van zijn opleidingsniveau. Afijn, ondanks het steen en been klagen over willekeurig verkregen strafpunten, eigende Loebas zich de pubgolfwinst toe. Al waande ook hij zich een verliezer toen de kater ’s morgens toesloeg. 

Zogezegd opende het café vierde kerstdag wat later dan u van kroegbazen Pat & Mat Pion & Knoet mocht verwachten en zou het nog lang duren voordat iedereen zonder Jack Sparrow-imitatie op beide benen kon staan. Maar een vijfde editie betekent een lustrum en een lustrum betekend innovatie! Want voor die wazige Braquer in dubio tussen slapen, masten en zuipen, was daar de Top 2000 Café Livestream extravaganza. Nee, dat is geen doorsnee webcam waar u eieren kunt zien uitbroeden of eentje waarmee u zelf een eitje kan laten trillen, maar een livestream van het café waarop u elk moment van de dag een Sluipschutters-fragment “DEENSE WETENSCHAPPERS” kunt afspelen of de brandslang van een SS-P kan waarnemen. Dit alles plus wat bordspelpraktijken bleek voldoende invulling voor een toch al verloren dag en zo ging het café voor de tweede keer op snooze. 

Dan is de meest illustere dag onder de illustere dagen aangebroken: De Braque Elite Avond. Na vele jaren op Plato is besloten, ten behoeve van de stuntpotentie, dit Heldiale diner weer in hét café zelf te houden. Met wat aangeschoven LAB’ers bestond het diner uit 23 man, vijf gangen, 10 kapotte glazen en heul veel pyromanen. De gerechten laten zich het best omschrijven in termen zoals smaakparel, duif, de kak van Jacque en zure mousse. Hoewel dit niet allemaal aantrekkelijk klinkt – vooral dat laatste vanuit fonetisch perspectief – mogen de koks terecht worden gecomplimenteerd. 

Op de voorlaatste dag van het café was het tijd voor de iconische Ik Houd Van Holland-quiz. Een remix van de aloude pubquiz die in tegenstelling tot de naam doet denken niet voor xenofoben is, maar voor ieder goed in muziek, trivia en een dramatische achterstand inhalen door aan een honderdpuntenradje te draaien. Een zenuwslopende strijd tussen de teams Emmely’s Deense Wetenschappers en Deense Gynaecologen die zonder het adequaat ingrijpen van De IHVH-band – onder leiding van dhr. Ivo – zeker uit de hand was gelopen. De Deense Gynaecologen trokken aan het langste radje en sleepte zo de felbegeerde wissel-gebakken-luchttroffee in de wacht. Organisatie, Mighty Mike, Jordanees, Leo Blokhuis en Stalin, bedankt.  

De laatste dag van het jaar komt om de hoek kijken; tijd om uit te gaan met Rapsody-Rapsody en een knal. De heuse Newyear-commissie had zowaar een cantus op touw gezet, lees: de Heldiale opper-analfabeet tevens de vocalist van Goldband als zanger strikken. Uiteindelijk sloeg de klok één voor Greenwich en de sabels werden getrokken. Klooi Takel, die zich als een kind had verheugd op bommen en granaten, kon eindelijk zijn Satan’s Cumshot-cake de lucht in schieten. Kennelijk maakte de laatste introperiode Braque een hoop nieuwe kindsoldaten rijker. Nadat alle wondertollen en Chinese rollen van concurrerend café De Korenbloem waren uitgebrand, was het helaas weer tijd om de lichten van het gezelligste café van Hilvarenbeek en omstreken, voor een jaar te doven. 

“Je staat op het danstapijt… en je danst niet!” 

Inmiddels ligt het schouwspel een klein maandje achter ons; de almanak is geschreven, de speeches zijn gehouden, Van Kouwens licht erotische dichtbundel ligt eindelijk in elke gerespecteerde boekhandel en het actieve kader is verlost van de beftaks die een niet nader te noemen Toetanchamonteckel in het leven geroepen had om het hele zooitje te kunnen bekostigen. Geen tijd meer voor sentimenteel gedoe en het misplaatste idee dat lid zijn van een dispuut écht meer voorstelt dan drie- tot viermaal weeks twee kanten tegelijk op kijken. Het moment van de harde feiten dient zich aan, want wat is er nou werkelijk gebeurd in onze verjaardagsmaand? Dit naslagwerk neemt u in vogelvlucht langs de hoogte- maar zeker ook dieptepunten van de Jaren ver van Hier.

Inmiddels een eeuwigheid geleden, maar de dag voor onze vijfendertigste verjaardag was iedereen die de afgelopen vijf jaar iets te zoeken, vinden, menen of andersoortig uiten van de vaak azijnzure mening had, bijeengekomen om een laatste maal gal te spuwen over een niet functionerend en tevens bij elkaar geraapt zooitje incapabele bestuurders en de erbarmelijke staat van de Schouwburgschuur. Uw schrijver zal u een diepgaande analyse van de vergadering besparen en vooral even benoemen dat het hoogtepunt vroeg op de avond aan bod kwam in de vorm van de statistieken die voortkwamen uit een enquête, waarop Dataninja Q zijn aan de TiU gekweekte skills kon loslaten, teneinde tot de conclusie te komen dat Moes inderdaad een zure nietsnut is, Brum zo mogelijk nog nalatiger is op monetair gebied dan Pion “de WBW is monopoly geld” H., en dat de kritiek die schorre Snof van zijn rechterhand ontving gedurende zijn Praesesjaar, volkomen terecht en bovenal waar bleek te zijn. Eén piemelpak, zestien lauwe kapsalons, honderd bezemkastpeuken en minder onderlinge samenhang dan een partijdag van het CDA onder Hugo de Jonge verder, konden de bedjes worden opgezocht, al dan niet bij klooien voor de oude garde.

Want: de dag erna begon het Lustrumgevoel, evenals de vijfde schurftuitbraak op de KB in twee maanden tijd, écht te kriebelen. Een openingsborrel op het grasveld waarvan gemeente Tilburg bij hoog en laag blijft beweren dat het een park moet voorstellen, waar nu ook de grijze en kalende lichtingen konden aansluiten. De kersverse LAB Praeses verschafte de aanwezige heren van een pijpbeurt over de kunde van Braque als collectief, waarna het aan Safaripark Moffel was om de hele boel eens te meer bij elkaar te koekeloeren. En zo het geschiedde.

Het bier vloeide rijkelijk, de merchandise werd met furore ontvangen en vervolgens met minstens even veel minachting op de borrellocatie achtergelaten. Het gevolg: Studentenverhuisservice Klooi&Zo mocht weer komen opdraven om de hele kiet vakkundig in de kelder, c.q. opberghok alsmede schimmelkwekerij, van 82 te deponeren. Hier konden de Labbers die te beroerd waren om één tasje mee naar huis te nemen een klooi de dozenrimboe in sturen om te zoeken naar de verfrommelde totebag met de juiste naam erop, waarvan akte.

De ietwat formele activiteiten achter ons gelaten, diende het magnum opus en tevens enige tastbare bijdrage van de feestcommissie zich aan: het KB-huisfeest-extravaganza-orgie-seks-seks-en nog eens seks! Helaas zou Braque, Braque niet zijn als niet alleen de externe DJ zijn pielemedokus heeft kunnen doen verdwijnen in een aangeschoten hertje.

Ondanks de toch matige voorbereiding prijkte er op het moment van aanvangen toch een gloednieuw schilderwerk, een tweede bar en een geluidsinstallatie in de tuin, die spoedig gevuld werd met dorstige en hormonale gasten en een handjevol damesclubjes. De strijkplank deed dienst als estafettetafel en het rode gedrocht dat heden ten dage geldt als waakhond van de T.H.D. sloeg het hele feestje vanuit de hoek bedachtzaam gade.

Wonder boven wonder bleef een derde wereldoorlog met de Korvelse Zaagselkut uit en kon haar aan chronische tia’s leidende cuck echtgenoot na elf uur toch rustig de ogen sluiten. De enkeling die het voor elkaar kreeg om nog een bezoekje aan de stad te brengen sloten de avond aldaar af met nog meer verwoede en bovenal vergeefse pogingen om zich een vochtige krocht eigen te maken, zo hebben de vogeltjes uw schrijver ingefluisterd.

Over seks gesproken: dit verslag sluit af met wat voor velen gold als de eerste kans op geslachtsgemeenschap in járen (ver van hier, want dat hebben we nog niet genoeg afgezaagd afgelopen tijd). Niet iedereen wist zich een houding te geven in de nabijheid van vrouwelijk schoon, maar voor zover bij de redactie bekend is het zenuwkotsen uitgebleven. In plaats daarvan was het een avond vol ijssculpturen, dansen zoals dat alleen voorkomt in Oeks favoriete rom-com op muziek van iedere kleuters favoriete schoeiselbevestiging.

Voor degenen die na de liters wijn nog in staat waren hun jongeheer in een acceptabele staat van dienst te krijgen was het een mooie avond. Het overige gezelschap heeft het bij slap gebuts tegen de dijen van de ongelukkige date of lieflijk geknuffel moeten houden, de keuze is aan u.

Een verslag van de reis naar Marrakech houdt u te goed. Voor nu kunnen we terugkijken op een Lustrum waarin Braque wederom bevestigd heeft dat alle stereotypes over het Zwart-Witte collectief zonder meer kloppen. Maar wat was het weer mooi!

“Ouder maakt niet altijd wijzer”

Met de Franse kater net uit de ogen gewreven, was het tijd voor niet de eerste, niet de tweede maar de twééde borrel van Tilburgs Heerendispuut Braque! Waar er voorgaande jaren bakken met geld werden gesmeten voor die oh zo instinctieve wauw-factor, werd het roer nu volledig omgegooid naar een heuse Craaazy-factor,  drie a’s anders telt het niet. Een hoop verandering dus, waar we natuurlijk enorm fan van zijn. Ik neem jullie graag mee voor zover mijn herinneringen dat toestaan. 

17:17: de huiswuppen, beter bekend als lichting Te Laks Voor Wax, werden verwelkomd in Café Plato. Een bataljon culi-labbers uitgerust met Braque-koksbuizen, messen en keukenschorten, was al een dag bezig om in de uiterst steriele Plato-keuken verscheidene gangen klaar te maken. Uiteraard waren ze voor een kritische vergelijking niet verlegen: “deze koelkast is schoner dan dat terrarium in de KB”.  

Terwijl de amuses je om de oren vlogen en er zeer uitdrukkelijk was uitgelegd wat de goede wijnen waren en de kapwijnen, mochten de klooien voor het eerst een Plato-stoel gebruiken waarvoor die bedoeld is. Gang na gang kwam voorbij, waar het per gerecht des te meer duidelijk werd dat Kasteel Maurick het écht moest hebben van hun locatie.  

Nadat alle soorten wijn waren leeg gekapt en LAB hartelijk was bedankt, konden de stapschoenen aan en de shirts verwisseld, foreshadowing. Actief Zwart-Wit en lichting Haarspray No Way, namen al snel de eerste lijn trein op weg naar een mooie avond.  

Bij aankomst in het schilderachtige Breda, waar alle 37 Furiae-potentiëlen de naamsticker “Sophie” op hun borst hadden gekregen en een dakloze de halve voorraad bier had ontvreemd, kon de Craaazy 88 van start gaan. Van armpje drukken met daklozen, een bierdoop voor de Grote Kerk tot het achternarennen van kippen in het Valkenberg, het was, zoals ze dat in Breda zo mooi zeggen, schitterend.  

Ondertussen liepen de straten over van het Bredase ‘studenten’-tuig en werd het tijd om toevlucht te zoeken in dé postzegelbar van Breda: Café Janssen. Dansen in Janssen werd schuren met de Westerburen; het bier was op rekening en dus de avond praktisch gratis, en My Little Lady was tot de volgende kroeg te horen. 

Nadat ook Brum en zijn klooienroedel, ontdaan van hun kleingeld, het casino uitdropen en de geïmproviseerde loempia-mukbang was afgerond, was het dan eindelijk tijd voor de MultiTurbo Sexy Singles Bus XL. Dansjes volgden, teamshirts werden uitgewisseld en Schar heeft ook vanuit deze bus weer minstens twee bergen waargenomen.  

Heren van toekomstige lichting Niet Geil van Gel, bedankt en tot de volgende. 

“Hé Sophie.  Ja? 

Ja? 

Ja? 

Ja?”

Jammerend vallen de eerste bladeren van de bomen af, de eens blauwe lucht neemt een kille toon aan, vergelijkbaar met de toon op het gezicht van Miguel “American Psycho” Den Otter wanneer de markt gedaald is. De introperiode is van start en daarbij horen uiteraard draaiboeken strakker dan het gemiddelde shirt van Klink, half geïmproviseerde verhalen van klooien en Labbers die een of ander lulverhaal komen vertellen waarin uiteraard niet te veel over de ontgroening wordt verklapt en rekening wordt gehouden met het GA komen vertellen over hun uitgekozen biertje.

Met de disputentochten achter de rug is daar hét moment om, van de steeds kleiner wordende groep nieuwe sjaars, de parels van de Oc’ers Pioters kiezelsteentjes te onderscheiden. Dat werd gedaan in een kenmerkende vergadering waar Luke “ik vond het wel een chille gast” Kemps, je raad het misschien al, iedereen wel een chille gast vond. Mede dankzij de vele controversiële meningen van de andere leden: “relaxte gast” “prima gast” “maagd” ontstond daar dan toch een smoelenboek een soort opzetje van een opzetje van het smoelenboek. Maak er wat moois van Loebas!

Wat moois heeft hij er zeker van gemaakt want klokslag 18:47 stonden daar 11 nieuwe muiters voor de deur. Oh wacht tuurlijk niet, een Vatos klooi besloot vijf minuten te vroeg te komen, echt, ze worden elk jaar dommer. Nou goed, ook dit jaar begon het weer met een speciaalbier proeverij waar we uiteraard geen enkel verhaal hebben gehoord dat ook maar iets met bier te maken had. Na wat motiverende woorden te hebben gehoord over de broederschappen en vriendschappen voor het leven die je binnen Braque opbouwt. Naast de stripclubverhalen die daar uiteraard bij komen kijken, werd het dan toch tijd voor de huifkar.

Na de welbekende stoomkamer vol met koprollen, gezongen liederen waarbij menig klooi verbijsterd staat te kijken en de “daar boven op die berg” grappen was het tijd voor de stoel-sessies. Na ambachtelijke verhalen over griep tunnels (onthoudt dit, is belangrijk voor later) wordt ook de term “pisklooi” een nieuw leven in geroepen. Waar we nog een euforisch verhaal over de bloemetjes en de bijtjes te horen kregen, vergelijkbaar met een gemiddelde cabaretvoorstelling, kon plaatsgemaakt worden voor de volgende traditie.

Na lang wachten was het eindelijk tijd voor de traditiegetrouwe borrel met de gele muur. Met als thema “Tikibad” werden van tevoren prachtige versieringen opgehangen met hulp van Conserva. Echter moet ik bekennen dat de attributen er nog slechter bij hingen dan de kerstversiering op Auschwitz. We weten allemaal wat voor kille sfeer daar hangt. Met wat correctie van een aantal Braquers op het witte paard hing het er allemaal weer vrolijk bij.  Alhoewel Rintje dit jaar wel de snackshift wist te bemachtigen, wisselde hij de rust die daarbij komt kijken in voor een grimmige afterparty. Gekenmerkt door Micheal Michelle Michel Miki Mike die besloot 500 snacks in haar mond te proppen. Dat is minder aantrekkelijk dan het wellicht klinkt, gezien die mond ook de tong van een niet nader te noemen ex-penver heeft verwelkomd. Na nog wat patsergedrag van een ondertussen welbekende vierdejaars kon ook aan deze borrel een eind gebreid worden. 

Dank voor jullie aanwezigheid mannen!

“Per ongeluk een half maandsalaris in de slip van een Tsjechische hoer gestopt”

Waar voorgaande besturen achteraf geroemd werden om de getoonde visie, het inzicht en bovenal het vermogen om te verbinden het feit dat ze het een jaar hebben volgehouden, was het ook aan het einde van collegejaar 2024-2025 de taak aan een nieuw stel klooien om te bewijzen dat ze over hetzelfde bescheiden vermogen beschikken.

De notulen over dit voorval spreken boekdelen: dhr. Paddelboef heeft het voor elkaar gekregen om wel 7 (!) gehele pagina’s met semi-coherente zinnen aan elkaar te rijgen. Het was immers weer een wissel zoals er al velen geweest zijn, veel gebral, weinig inhoud en tien van de veertien aanwezigen die na puntje vijf al niet meer in staat waren om de agenda voor hun neus te kunnen lezen.

Enkele pittige doch slaapverwekkende opdrachten van de stemcommissie en gebrekkige debatten verder, was duidelijk dat het reeds in de wandelgangen gevormde bestuur, tegen niemands verwachtingen in, het komende collegejaar de hele boel bij elkaar gaat koekeloeren. Zodoende feliciteert T.H.D. Braque de volgende leden met hun nieuwe functie:

Praeses – Tom

Ab Actis – Timo

Quaestor – Ruben

Zoals u leest, wordt het komend jaar in ieder geval heul gezellig in de bestuursapp. Naast deze uiterst eerzame functies zijn er tijdens de vergadering nog enkele andere honoreringen uitgedeeld. Zo is Timo naast Ab Actis en KLM-onderhoudsmannetje tevens TOCK Praeses, is Brum er weer vandoor gegaan met de Gouden Griffel en heeft Pion zijn muze bij thuiskomst mogen verblijden met een aubergine-achtig voorwerp.

Via deze wijze wilt T.H.D. Braque de heren van Bestuur XXXV bedanken voor hun tomeloze inzet en Bestuur XXXVI alvast succes wensen in het komende lustrumjaar!

Hemelvaartsdag: een dag van bezinning, maar niet alleen voor kindervriend Chris Stoffer, ook voor de Nederlandse student die terug kan blikken op een jaar vol dertien-in-een-dozijn-feesten. De TOCK herrijst, en hoe. Kookworkshops, stages en Leaves & Vedor zijn geannuleerd, de flessen bestickerd beklad en de tent is als een Quechua op het veld verschijnseld. Daar gaan we. 

Nadat het regenplan was overgedragen aan de slaapkamer van Rintje, kon ons jaarlijkse paradepaardje gaan hobbelen. En gehobbeld werd er. De opbouwdag verliep in een tempo waarvan zelfs Femke Bol zou zeggen: “Ha-ha! Dat was mik-mak-Mickey-snel!”. Het was een dag met opvallend weinig mauwen, zowel verbaal als textiel, wat voor sommigen het perfecte opstapje bleek voor een opbouw-after in de Smidda. Zo ontstaan dus tradities. 

Na enkele onschuldige druppels gingen de deuren open en werd men ontvangen door een totaal arbitrair rood beest dat in de verste verte niet op een Braque-hond leek een heule gròte Braque-hond! Het pimpelen ging van start en onder de runners werd het kaf van het koren gescheiden. Nadat boykie Tycho was bekroond tot opper-boykie d’n eerste, hing de sfeer er pas écht lekker in. De TOCKtailbar liep als een jekko, familie Moffel hield in de glazentent alle grote ballen hoog en een HEEEEL terras heeft HEEEEL goed kunnen genieten van wat gestoei in de bosjes.  

Maar plots sloeg het onheil toe. Een ongeschreven regel was overschreden binnen het toernooi, wat kwade invloeden als gevolg had. Want zodra het valse, frauduleuze, Nettorama-dispuut de finales had bereikt, viel de muziek stil. Een met koper gevoerde slang bekroop het veld en nam de meest kwetsbare, in rolstoel zittende superteef als prooi. Andere mensen moesten een vergiftigingspoging ontlopen en bij overmaat van ramp waren de cocktailglazen voor de tiende keer op! 

Gelukkig was daar Philly Special om de zwalkende wiskundeschriften met dyscalculie van de eerste plaats te weerhouden, de beunen van Ultrasound om de geluidskabel te vervangen, Dwars om de gedupeerde te voorzien van een goede maaltijd en Tycho om barhoofd Bart tot de nodige rust te bedaren. Want je weet: zolang barhoofd Bart zijn bar-hoofd gebruikt om de barre bar het hoofd te bieden, blijft barhoofd Bart barhoofd.  

19:00; alle trieste sneuneuzen die nog op het veld stonden werden weggebonjourd door de geoliede sluis. Het prosecco cava-moment was daar en de guts-tent opende zijn deuren. Halverwege de avond bleek dat de beveiliging vanwege het ontbreken van avondeten hun werk had neergelegd en een brugklasser het podium op had laten gaan. Nadat dit de mainact bleek te zijn en de praktiserende beveiliging zijn principes overboord gooide bij het ontvangen van mogelijk haram eten: “Jah, zal wel”, bereikte de avond zijn climax. Zwetend in de zweet-tent viel de nacht, waarin het podium nog een bouwtechnische keuring kreeg van Baba en DJ Merlyn er een mooi einde aan toverde.  

Op zoek naar overtreffende climaxen werd door onze romantische Bourgondiër de rosébar omgetoverd tot een terras bij maanlicht, maakte Moto de grootste floenk van de dag door drieduizend munten aan F.C. Tilburg te doneren en werden vastgeroeste relaties vernieuwd met verstikkingsspellen.  

“Wat was de chronologie van de paniekaanval?”