T.H.D. BRAQUE

29 oktober zal voor de meeste mensen de geschiedenisboeken ingaan als de dag waarop Robje “even overleggen met de fractie” Jetten de Tweede Kamerverkiezingen van 2025 wist te winnen van Geert “vijfendertig!!” Wilders. Voor het zwart-witte collectief staat deze datum echter bekend om een ander historisch moment: de start van de lustrumreis. Diezelfde Geert en familie Pion zou de bestemming waarschijnlijk “minder, minder, minder” leuk hebben gevonden dan de circa negentig Braquers en Labbers die wél present waren. Na een culinair hoogstandje bij de lokale burgertent en halve liters bier om 05.30 uur op Schiphol, werd de Transavia-vlucht officieel omgedoopt tot de Braque-Express.

De eerste helft van de groep landde op Marrakesh Airport. Na veel “yalla yalla”, mislukte pinpogingen en in een “best price for you, my friend”-taxi gepropt te worden, stond de eerste activiteit al op de planning: een fietstocht. Je zou denken dat Nederlanders iedere weg kunnen trotseren op een stalen ros, maar crossen over onverharde paden en uitwijken voor ezels, scooters en paarden bleek toch een ander verhaal. Zeker voor Stuko en Balzak, die binnen vijftig meter de ketting van de tandem eraf trapten. Na een lunch waarbij de heren kennismaakten met lokale thee en vooral héél veel deeg, vertrok de groep richting het hotel. Eenmaal aangekomen werden hier en daar de oogjes gesloten en ontdekten sommigen alvast de belangrijkste uitvalsbasis van de komende dagen (lees: het zwembad). Na opnieuw mislukte pinpogingen en een wanhopige zoektocht naar alcoholische versnaperingen, was het tijd voor het eerste gezamenlijke avondmaal. Achter de Hans Klok-achtige zwarte gordijnen van wat buitenaf op een stripclub leek, bleek binnen… ook daadwerkelijk een stripclub te zitten. Dat werd onthuld na wederom te hebben genoten van veel deeg en een dampend stuk aardewerk met een halve lam, wat groente en vooral een gezonde portie vet – de tajine. Na een speech van onze local, later officieel omgedoopt tot gids, verschenen uit datzelfde zwarte gordijn een stuk of dertien vrouwen die dansten met kaarsen op hun hoofd waar Lumière jaloers op zou zijn. De losse heupjes van Labbers werden getoond en Moffel gooide “de Goofy” eruit en wist een danseres zó ongemakkelijk te maken dat het schouwspel voor menig Braquer liever in de vergetelheid blijft.

Dag twee stond in het teken van ouderwets cultuur snuiven: ’s Ochtends een tajine naar binnen werken en daarna vooral kijken en níét kopen bij de talloze winkeltjes in de souk. Souvenirs scoren bleek een minder koud kunstje dan gedacht, gezien het aanbod bestond uit weinig kunst en vooral kitsch. De voetbalshirts, Gucci-petjes en Prada-brillen waren niet nep, nee ze waren “real fake”: slechte kwaliteit, maar ze gaan niet na drie dagen kapot, pas na vijf. Toch stonden er later bij het zwembad meerdere leden te shinen met een Balenciaga-bril, Mazraoui-, Hakimi- of panenka Brahim Diaz-shirt. Na stevig indrinken in de Irish Pub waar een trommelband de kameel boos van wegliep zonder fooi, kon het nachtleven worden verkend. Private clubs, entrees ter waarde van een half lokaal maandsalaris en gesprekken met zelfbenoemde CEO’s volgden elkaar in rap tempo op. Niet voor de eerste keer had Witte Donny iets te veel gedronken en produceerde hij een verse vloerpizza midden in de club. Uiteraard kon hij zich hier wederom niks van herinneren en gaf iedereen behalve zichzelf de schuld. Na weigeringen bij clubs, midnight snacks betaald door Labbers (met achteraf natuurlijk een tikkie) en veel te diepe gesprekken, werd al waggelend het bed opgezocht.

Met een kloppende kater en veel deeg in de maag vertrok een select gezelschap de volgende dag richting de bergen. Onder leiding van regelneef annex Moldavische vrouwenverslinder

Rintje heeft een hike in het Atlasgebergte georganiseerd. Na een uur in een luxueuze bus begon de fysieke beproeving, althans voor Witte en Zwarte Donny. Met veel gehijg, gesteun en een vleugje gekreun bereikten ze toch de top. De beloofde waterval en het uitzicht bleken beide matig eigenlijk gewoon kut, maar alles is beter dan de skyline van Tilburg. Na het steunen van de lokale economie met potjes en pannetjes volgde uiteraard weer een lunch met zes soorten deeg en jawel: tajine. De avond bleef rustig, want dag vier was voor velen het moment suprême van de reis. Als je studenten om 05.30 uur uit bed wil krijgen, moet je met iets speciaals komen, en dat gebeurde. Een colonne geblindeerde FBI-busjes arriveerde om de groep naar de luchtballonnen te brengen. Bij Kwak en Pion brak het zweet al uit vanwege hoogtevrees; waarom je dan in een rieten mand onder een gigantische vlieger 600 meter de lucht in gaat, blijft een raadsel. Het uitzicht was echter fenomenaal. De opkomende zon achter het Atlasgebergte was adembenemend. Natuurlijk moest er een video van 200 ballen worden aangeschaft om dit moment te vereeuwigen. De “Ryanair-landing” liep met een sisser af en de activiteit bleek elke dirham waard.

Het collectief reisde vervolgens door naar een vijfsterren tentenkamp midden in de woestijn, waar de komende twee nachten zouden worden doorgebracht. Overdag werd er gehangen bij het zwembad en gereden op het vrouwelijkere broertje van de dromedaris. Bij het diner werden we opnieuw culinair verrast met zes andere soorten deeg en als klap op de vuurpijl… tajine. Hoe bedenken ze het. Entertainment ontbrak niet: de Marokkaanse Victor Mids, de Temu-versie van zowel Frank Sinatra als Elvis, speeches en het tranentrekkende poëziewerk van de dichter des vaderlands. De laatste avond werd afgesloten met een hippe DJ en een vuurspuwende surf-imitator. Nadat Migo werd betrapt op een verdacht telefoontje in de woestijn en de rest van de avonturiers middels lichtsignalen die zelfs blinden nog konden zien de woestijn uit werden gejaagd, kwam er een einde aan een geslaagde laatste nacht.

Op de vijfde dag stond er nog één activiteit op de planning er werd quad gereden door de woestijn. Met quads die hun beste tijd hadden gehad en een gids bij wie je absoluut niet “yalla yalla” mocht gaan over de zandbak. Koek trok zich daar niets van aan en ging vol gas linksaf, headfirst een drie meter diepe greppel in. Wonder boven wonder bleef het bij zand in schoenen en een licht gekrenkt ego. Met banden zonder grip werd de route vervolgd over het rotsachtige landschap. Geen verdere ongelukken, maar schoenen die tot op de dag van vandaag nog uitgeklopt moeten worden vanwege de vier kubieke meter zand die erin gewaaid is. En toen was het voorbij. Koffers werden ingepakt, het collectief begaf zich richting Marrakesh Airport en de Braque-Express vloog terug naar Schiphol. In het holst van de nacht splitsten de wegen zich weer en keerden de heren terug naar Tilburg en omstreken, een ervaring rijker, een paar dirham armer en met een lichte, chronische afkeer van tajine en deeg.

“ No, its not fake, its real fake”

Kerst: de mooiste tijd van het jaar. Tuurlijk, de kerstboom oogt leuk, de cadeautjes mogen er zijn, en de gevulde kalkoen op de familietafel smaakt afgezaagd verrukkelijk. Een gedegen Braquer heeft echter belangrijkere zaken aan zijn hoofd. Zo is kerst niet alleen een tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar ook om vooruit te blikken. De Braquer schuift daarom weliswaar aan met een geforceerde lach naast die lekkere vriendin van zijn broer bij de kerstdis, maar weet als geen ander dat kerst écht draait om het vooruitzicht op het Top 2000 Café.  

“Wat is dat dan?” vraagt u, een LAB’er die dacht dat kerst draait om familie, dat Top 2000 een respectabel programma is van Radio 2 en bovenal dat alle Braque-tradities bij hem bekend waren. Niets is minder waar. Als zijnde een authentiek aftreksel van Emmely de Wilt’s fuifje, wordt hierbij onze borrelruimte omgebouwd, het bier koud gezet en de hoeren in rijen opgesteld – vanaf derde kerstdag tot het nieuwe jaar wordt er goed met elkaar gesproken. Evenals gepaljast, geroerd en gezopen.  

Te beginnen met de inmiddels befaamde pubgolf. Nadat de twee finalisten elkaar tijdens de vorige editie onder valse voorwendselen –hen was verteld dat er korting op shots zou zijn – hadden uitgedaagd tot een geheel eigen interpretatie van last man standing, lag de lat hoog. En er is geleverd. De organisatie had het heft van de spelvorm in eigen handen genomen om frivoliteit toe te voegen aan de avond, waarvoor hulde, al zij het compleet vergeefs en zelfs averechts in werking. In tegenstelling zag Klink een legitieme mogelijkheid om frivoliteit te verzorgen en liet zich zodoende tweemaal in het gezicht slaan door een tokkie. Dit alles uiteraard alvorens de tokkie in kwestie te vertellen dat hij niks toevoegt aan de samenleving, zoals uit te leggen aan de hand van zijn opleidingsniveau. Afijn, ondanks het steen en been klagen over willekeurig verkregen strafpunten, eigende Loebas zich de pubgolfwinst toe. Al waande ook hij zich een verliezer toen de kater ’s morgens toesloeg. 

Zogezegd opende het café vierde kerstdag wat later dan u van kroegbazen Pat & Mat Pion & Knoet mocht verwachten en zou het nog lang duren voordat iedereen zonder Jack Sparrow-imitatie op beide benen kon staan. Maar een vijfde editie betekent een lustrum en een lustrum betekend innovatie! Want voor die wazige Braquer in dubio tussen slapen, masten en zuipen, was daar de Top 2000 Café Livestream extravaganza. Nee, dat is geen doorsnee webcam waar u eieren kunt zien uitbroeden of eentje waarmee u zelf een eitje kan laten trillen, maar een livestream van het café waarop u elk moment van de dag een Sluipschutters-fragment “DEENSE WETENSCHAPPERS” kunt afspelen of de brandslang van een SS-P kan waarnemen. Dit alles plus wat bordspelpraktijken bleek voldoende invulling voor een toch al verloren dag en zo ging het café voor de tweede keer op snooze. 

Dan is de meest illustere dag onder de illustere dagen aangebroken: De Braque Elite Avond. Na vele jaren op Plato is besloten, ten behoeve van de stuntpotentie, dit Heldiale diner weer in hét café zelf te houden. Met wat aangeschoven LAB’ers bestond het diner uit 23 man, vijf gangen, 10 kapotte glazen en heul veel pyromanen. De gerechten laten zich het best omschrijven in termen zoals smaakparel, duif, de kak van Jacque en zure mousse. Hoewel dit niet allemaal aantrekkelijk klinkt – vooral dat laatste vanuit fonetisch perspectief – mogen de koks terecht worden gecomplimenteerd. 

Op de voorlaatste dag van het café was het tijd voor de iconische Ik Houd Van Holland-quiz. Een remix van de aloude pubquiz die in tegenstelling tot de naam doet denken niet voor xenofoben is, maar voor ieder goed in muziek, trivia en een dramatische achterstand inhalen door aan een honderdpuntenradje te draaien. Een zenuwslopende strijd tussen de teams Emmely’s Deense Wetenschappers en Deense Gynaecologen die zonder het adequaat ingrijpen van De IHVH-band – onder leiding van dhr. Ivo – zeker uit de hand was gelopen. De Deense Gynaecologen trokken aan het langste radje en sleepte zo de felbegeerde wissel-gebakken-luchttroffee in de wacht. Organisatie, Mighty Mike, Jordanees, Leo Blokhuis en Stalin, bedankt.  

De laatste dag van het jaar komt om de hoek kijken; tijd om uit te gaan met Rapsody-Rapsody en een knal. De heuse Newyear-commissie had zowaar een cantus op touw gezet, lees: de Heldiale opper-analfabeet tevens de vocalist van Goldband als zanger strikken. Uiteindelijk sloeg de klok één voor Greenwich en de sabels werden getrokken. Klooi Takel, die zich als een kind had verheugd op bommen en granaten, kon eindelijk zijn Satan’s Cumshot-cake de lucht in schieten. Kennelijk maakte de laatste introperiode Braque een hoop nieuwe kindsoldaten rijker. Nadat alle wondertollen en Chinese rollen van concurrerend café De Korenbloem waren uitgebrand, was het helaas weer tijd om de lichten van het gezelligste café van Hilvarenbeek en omstreken, voor een jaar te doven. 

“Je staat op het danstapijt… en je danst niet!” 

Met de Franse kater net uit de ogen gewreven, was het tijd voor niet de eerste, niet de tweede maar de twééde borrel van Tilburgs Heerendispuut Braque! Waar er voorgaande jaren bakken met geld werden gesmeten voor die oh zo instinctieve wauw-factor, werd het roer nu volledig omgegooid naar een heuse Craaazy-factor,  drie a’s anders telt het niet. Een hoop verandering dus, waar we natuurlijk enorm fan van zijn. Ik neem jullie graag mee voor zover mijn herinneringen dat toestaan. 

17:17: de huiswuppen, beter bekend als lichting Te Laks Voor Wax, werden verwelkomd in Café Plato. Een bataljon culi-labbers uitgerust met Braque-koksbuizen, messen en keukenschorten, was al een dag bezig om in de uiterst steriele Plato-keuken verscheidene gangen klaar te maken. Uiteraard waren ze voor een kritische vergelijking niet verlegen: “deze koelkast is schoner dan dat terrarium in de KB”.  

Terwijl de amuses je om de oren vlogen en er zeer uitdrukkelijk was uitgelegd wat de goede wijnen waren en de kapwijnen, mochten de klooien voor het eerst een Plato-stoel gebruiken waarvoor die bedoeld is. Gang na gang kwam voorbij, waar het per gerecht des te meer duidelijk werd dat Kasteel Maurick het écht moest hebben van hun locatie.  

Nadat alle soorten wijn waren leeg gekapt en LAB hartelijk was bedankt, konden de stapschoenen aan en de shirts verwisseld, foreshadowing. Actief Zwart-Wit en lichting Haarspray No Way, namen al snel de eerste lijn trein op weg naar een mooie avond.  

Bij aankomst in het schilderachtige Breda, waar alle 37 Furiae-potentiëlen de naamsticker “Sophie” op hun borst hadden gekregen en een dakloze de halve voorraad bier had ontvreemd, kon de Craaazy 88 van start gaan. Van armpje drukken met daklozen, een bierdoop voor de Grote Kerk tot het achternarennen van kippen in het Valkenberg, het was, zoals ze dat in Breda zo mooi zeggen, schitterend.  

Ondertussen liepen de straten over van het Bredase ‘studenten’-tuig en werd het tijd om toevlucht te zoeken in dé postzegelbar van Breda: Café Janssen. Dansen in Janssen werd schuren met de Westerburen; het bier was op rekening en dus de avond praktisch gratis, en My Little Lady was tot de volgende kroeg te horen. 

Nadat ook Brum en zijn klooienroedel, ontdaan van hun kleingeld, het casino uitdropen en de geïmproviseerde loempia-mukbang was afgerond, was het dan eindelijk tijd voor de MultiTurbo Sexy Singles Bus XL. Dansjes volgden, teamshirts werden uitgewisseld en Schar heeft ook vanuit deze bus weer minstens twee bergen waargenomen.  

Heren van toekomstige lichting Niet Geil van Gel, bedankt en tot de volgende. 

“Hé Sophie.  Ja? 

Ja? 

Ja? 

Ja?”

Jammerend vallen de eerste bladeren van de bomen af, de eens blauwe lucht neemt een kille toon aan, vergelijkbaar met de toon op het gezicht van Miguel “American Psycho” Den Otter wanneer de markt gedaald is. De introperiode is van start en daarbij horen uiteraard draaiboeken strakker dan het gemiddelde shirt van Klink, half geïmproviseerde verhalen van klooien en Labbers die een of ander lulverhaal komen vertellen waarin uiteraard niet te veel over de ontgroening wordt verklapt en rekening wordt gehouden met het GA komen vertellen over hun uitgekozen biertje.

Met de disputentochten achter de rug is daar hét moment om, van de steeds kleiner wordende groep nieuwe sjaars, de parels van de Oc’ers Pioters kiezelsteentjes te onderscheiden. Dat werd gedaan in een kenmerkende vergadering waar Luke “ik vond het wel een chille gast” Kemps, je raad het misschien al, iedereen wel een chille gast vond. Mede dankzij de vele controversiële meningen van de andere leden: “relaxte gast” “prima gast” “maagd” ontstond daar dan toch een smoelenboek een soort opzetje van een opzetje van het smoelenboek. Maak er wat moois van Loebas!

Wat moois heeft hij er zeker van gemaakt want klokslag 18:47 stonden daar 11 nieuwe muiters voor de deur. Oh wacht tuurlijk niet, een Vatos klooi besloot vijf minuten te vroeg te komen, echt, ze worden elk jaar dommer. Nou goed, ook dit jaar begon het weer met een speciaalbier proeverij waar we uiteraard geen enkel verhaal hebben gehoord dat ook maar iets met bier te maken had. Na wat motiverende woorden te hebben gehoord over de broederschappen en vriendschappen voor het leven die je binnen Braque opbouwt. Naast de stripclubverhalen die daar uiteraard bij komen kijken, werd het dan toch tijd voor de huifkar.

Na de welbekende stoomkamer vol met koprollen, gezongen liederen waarbij menig klooi verbijsterd staat te kijken en de “daar boven op die berg” grappen was het tijd voor de stoel-sessies. Na ambachtelijke verhalen over griep tunnels (onthoudt dit, is belangrijk voor later) wordt ook de term “pisklooi” een nieuw leven in geroepen. Waar we nog een euforisch verhaal over de bloemetjes en de bijtjes te horen kregen, vergelijkbaar met een gemiddelde cabaretvoorstelling, kon plaatsgemaakt worden voor de volgende traditie.

Na lang wachten was het eindelijk tijd voor de traditiegetrouwe borrel met de gele muur. Met als thema “Tikibad” werden van tevoren prachtige versieringen opgehangen met hulp van Conserva. Echter moet ik bekennen dat de attributen er nog slechter bij hingen dan de kerstversiering op Auschwitz. We weten allemaal wat voor kille sfeer daar hangt. Met wat correctie van een aantal Braquers op het witte paard hing het er allemaal weer vrolijk bij.  Alhoewel Rintje dit jaar wel de snackshift wist te bemachtigen, wisselde hij de rust die daarbij komt kijken in voor een grimmige afterparty. Gekenmerkt door Micheal Michelle Michel Miki Mike die besloot 500 snacks in haar mond te proppen. Dat is minder aantrekkelijk dan het wellicht klinkt, gezien die mond ook de tong van een niet nader te noemen ex-penver heeft verwelkomd. Na nog wat patsergedrag van een ondertussen welbekende vierdejaars kon ook aan deze borrel een eind gebreid worden. 

Dank voor jullie aanwezigheid mannen!

“Per ongeluk een half maandsalaris in de slip van een Tsjechische hoer gestopt”

Waar voorgaande besturen achteraf geroemd werden om de getoonde visie, het inzicht en bovenal het vermogen om te verbinden het feit dat ze het een jaar hebben volgehouden, was het ook aan het einde van collegejaar 2024-2025 de taak aan een nieuw stel klooien om te bewijzen dat ze over hetzelfde bescheiden vermogen beschikken.

De notulen over dit voorval spreken boekdelen: dhr. Paddelboef heeft het voor elkaar gekregen om wel 7 (!) gehele pagina’s met semi-coherente zinnen aan elkaar te rijgen. Het was immers weer een wissel zoals er al velen geweest zijn, veel gebral, weinig inhoud en tien van de veertien aanwezigen die na puntje vijf al niet meer in staat waren om de agenda voor hun neus te kunnen lezen.

Enkele pittige doch slaapverwekkende opdrachten van de stemcommissie en gebrekkige debatten verder, was duidelijk dat het reeds in de wandelgangen gevormde bestuur, tegen niemands verwachtingen in, het komende collegejaar de hele boel bij elkaar gaat koekeloeren. Zodoende feliciteert T.H.D. Braque de volgende leden met hun nieuwe functie:

Praeses – Tom

Ab Actis – Timo

Quaestor – Ruben

Zoals u leest, wordt het komend jaar in ieder geval heul gezellig in de bestuursapp. Naast deze uiterst eerzame functies zijn er tijdens de vergadering nog enkele andere honoreringen uitgedeeld. Zo is Timo naast Ab Actis en KLM-onderhoudsmannetje tevens TOCK Praeses, is Brum er weer vandoor gegaan met de Gouden Griffel en heeft Pion zijn muze bij thuiskomst mogen verblijden met een aubergine-achtig voorwerp.

Via deze wijze wilt T.H.D. Braque de heren van Bestuur XXXV bedanken voor hun tomeloze inzet en Bestuur XXXVI alvast succes wensen in het komende lustrumjaar!

Hemelvaartsdag: een dag van bezinning, maar niet alleen voor kindervriend Chris Stoffer, ook voor de Nederlandse student die terug kan blikken op een jaar vol dertien-in-een-dozijn-feesten. De TOCK herrijst, en hoe. Kookworkshops, stages en Leaves & Vedor zijn geannuleerd, de flessen bestickerd beklad en de tent is als een Quechua op het veld verschijnseld. Daar gaan we. 

Nadat het regenplan was overgedragen aan de slaapkamer van Rintje, kon ons jaarlijkse paradepaardje gaan hobbelen. En gehobbeld werd er. De opbouwdag verliep in een tempo waarvan zelfs Femke Bol zou zeggen: “Ha-ha! Dat was mik-mak-Mickey-snel!”. Het was een dag met opvallend weinig mauwen, zowel verbaal als textiel, wat voor sommigen het perfecte opstapje bleek voor een opbouw-after in de Smidda. Zo ontstaan dus tradities. 

Na enkele onschuldige druppels gingen de deuren open en werd men ontvangen door een totaal arbitrair rood beest dat in de verste verte niet op een Braque-hond leek een heule gròte Braque-hond! Het pimpelen ging van start en onder de runners werd het kaf van het koren gescheiden. Nadat boykie Tycho was bekroond tot opper-boykie d’n eerste, hing de sfeer er pas écht lekker in. De TOCKtailbar liep als een jekko, familie Moffel hield in de glazentent alle grote ballen hoog en een HEEEEL terras heeft HEEEEL goed kunnen genieten van wat gestoei in de bosjes.  

Maar plots sloeg het onheil toe. Een ongeschreven regel was overschreden binnen het toernooi, wat kwade invloeden als gevolg had. Want zodra het valse, frauduleuze, Nettorama-dispuut de finales had bereikt, viel de muziek stil. Een met koper gevoerde slang bekroop het veld en nam de meest kwetsbare, in rolstoel zittende superteef als prooi. Andere mensen moesten een vergiftigingspoging ontlopen en bij overmaat van ramp waren de cocktailglazen voor de tiende keer op! 

Gelukkig was daar Philly Special om de zwalkende wiskundeschriften met dyscalculie van de eerste plaats te weerhouden, de beunen van Ultrasound om de geluidskabel te vervangen, Dwars om de gedupeerde te voorzien van een goede maaltijd en Tycho om barhoofd Bart tot de nodige rust te bedaren. Want je weet: zolang barhoofd Bart zijn bar-hoofd gebruikt om de barre bar het hoofd te bieden, blijft barhoofd Bart barhoofd.  

19:00; alle trieste sneuneuzen die nog op het veld stonden werden weggebonjourd door de geoliede sluis. Het prosecco cava-moment was daar en de guts-tent opende zijn deuren. Halverwege de avond bleek dat de beveiliging vanwege het ontbreken van avondeten hun werk had neergelegd en een brugklasser het podium op had laten gaan. Nadat dit de mainact bleek te zijn en de praktiserende beveiliging zijn principes overboord gooide bij het ontvangen van mogelijk haram eten: “Jah, zal wel”, bereikte de avond zijn climax. Zwetend in de zweet-tent viel de nacht, waarin het podium nog een bouwtechnische keuring kreeg van Baba en DJ Merlyn er een mooi einde aan toverde.  

Op zoek naar overtreffende climaxen werd door onze romantische Bourgondiër de rosébar omgetoverd tot een terras bij maanlicht, maakte Moto de grootste floenk van de dag door drieduizend munten aan F.C. Tilburg te doneren en werden vastgeroeste relaties vernieuwd met verstikkingsspellen.  

“Wat was de chronologie van de paniekaanval?”