T.H.D. BRAQUE

Daar is hij dan, de dag waar Takel en Multilul het eindelijk tegen elkaar opnemen in de Heldiale Beun-Olympics. Wie weet zich zonder kleerscheuren door de opbouwdag te beunen en wie onderscheidt een Makita van een DeWalt alleen aan de geur van het smeermiddel? Wie weet de Arendje-beun een koekje van eigen deeg te geven door elk gesprek in een passief-agressief jasje te steken en in onverstaanbaar Tilburgs te zwetsen? Leg de hamers maar klaar: klooien, klussen maar!

Ondanks dat de hemel zich sloot boven Tilburg, bleef menig Braquer positief gezind. Alleen al het aangezicht van aspergesteker Strüdel, die weer een van zijn twaalf Plato-truitjes had aangetrokken en een ekster op zijn hoofd had laten uitbroeden, liet men inzien dat het altijd slechter kon. Want weer of geen weer, wel of geen inbussleutel: ons schöne stukje gras moest weer omgetoverd worden tot een staal AZC waar zelfs minister Faber jaloers op zou worden. En wat ging het rap! Binnen een aantal uren was de planning ruimschoots ingehaald en waande het collectief zich in verveling, de Praeses zat wat aan z’n krullen te friemelen en Knoet vond zelfs de tijd voor zijn zoveelste ‘verdiende’ energy-pauze.

Maar hoogmoed komt voor de val, want dit varkentje bleek viezer dan verwacht. Gelukkig wist Team Photobooth – te weten stylisten Schar en Brum – op de valreep een tweetal leren banken op de kop te tikken waar zelfs Bonny Blue van zou zeggen: “kon het niet iets minder ordinair?”

En na wat láátste inspanningen om de modder het hoofd te bieden, en de éérste inspanningen van Pørko – “even mijn jas uitdoen, straks ga ik nog zweten” – konden om tien uur de bedjes in de tent eindelijk worden opgezocht en werd er gedroomd over morgen.

TOCK 2026 is geopend en evenals het weer druppelen de bezoekers langzaam het terrein binnen, een prettig tempo voor witte-band scan-ninja Brum. Maar uiteraard op Hemelvaartsdag gaat de hemel weer open. De zon schijnt en laat de bloemetjes weer bloeien, de bijtjes weer zoemen – en voorgenoemden tezamen in de bosjes, zonder te knoeien. Onder de genodigden zijn dit jaar wederom top-journalisten zoals Univers “Ik ben van Totus dus ik weet wel hoe het heurt!” en de heren van de podcast Tussenuurtje “is dit toernooi nou voor studenten of voor kale oud-leden?”. Het croquet wordt feller gespeeld dan ooit met een derde plek voor Bram en Floris, tweede plek voor de “maatjes van Ploert” en een eerste plek voor een nietszeggend clubje uit Leiden. Ondertussen draaide de TOCKtail-bar als een trein, groeide het glazen kerkhof gestaag verder en brak de zombie-apocalyps langzaam maar zeker door.

Nadat de laatste wijnbestellingen waren geplaatst bij de wedstrijdtafel en aan de sluis, kon er eindelijk gespoten worden op weer een geslaagde editie. Voszen en Roeland Beelen deden hun best op het podium, maar uiteindelijk ging Tjalle met zijn lieftallige assistente er vandoor met de, door de auteur zojuist bedachte, DoubleDJ Of The Year-Award. Ook een van de beveiligers leek een prijs op zijn hoofd te hebben nadat er een poging werd gedaan met hem te vechten. Blijkbaar betalen we ze niet voor niets want de heer in kwestie werd vakkundig met een salto face-first de grond in geworpen. Een tweede overwinning was voor Klink, die na zijn overtuigende Trumperiaanse paringsdans en het imposante commanderen van een HBO’er uit de tentpalen, zelf eens de paal van dichtbij kon bekijken. Na nog wat nachtelijk escapades in een naar vis en Nutella-ruikend tentje, een humanitaire missie in de Uber, een analoge rit op een Check-scooter en een double down van lichting 25 – “moet jij niet gaan afbouwen ofzo”, ging het licht weer uit.

“Collega, wakker worden.” Terwijl de rest nog lag te slapen, stond de koeienmelker ’s ochtends als eerste fier overeind. Met meer bitches dan een bitch zou kunnen tellen op zijn afgeknipte vingerkootjes begon de afbouwdag van ons oh-zo prominente feest. Het ritme van de dag werd bepaald door aanvoerders Brum en Takel, die al rokend, koffie, energy en bier drinkend keken hoe Peter R de Vries is 1998 een zigeneur koning ontmaskerde een draai aan hun ochtend gaven. Draaien deed Jacque ondertussen ook nog, in z’n bed. Gelukkig waren er Earthjes (lees: urfjes) om de Helden op sokken genoeg te hydrateren dan wel op magische wijze te helen van al hun kwalen. En de uitslag van de Beun-Olympics? Scherven brengen geluk, maar niet zoveel. Proficiat Multa.

“Als ik alleen een droger cracker krijg ga ik naar huis”

Na een drukke carnavalsperiode waarin menig held tot in de late uurtjes heeft genoten van een alcoholische versnapering en Hijns de hattrick van de week binnensleepte door elke dag een barfje te doen, stond de T.H.D. om half vier ’s nachts klaar om in een busje naar Schiphol te gaan. Terwijl de één sliep, een ander de score van de tongsi deelde, of weer een ander alvast een eerste ‘anytimer’ in zijn bloedbaan opnam (vliegen is immers best eng) wachtte het gezelschap op de grote ontrafeling van het mysterie: waar zou de Braquantie dit jaar naartoe gaan?

Cyprus!

Gelukkig het Griekse deel en niet het Turkse, zodat ook de kameraden met ouders die allergisch zijn voor dictators zonder problemen mee konden. Daar had de steeds kaler wordende commissie goed over nagedacht. Helaas was er in de vroege ochtenduren aan één ding een gebrek: u raadt het al, een lekker pilsje. Na een vlug ontbijtje werd er snel geboard. Dat een paar mensen direct de ogen sloten was geen enkel probleem, aangezien de desbetreffende budgetmaatschappij niet per se moeders mooiste stewardessen op de vlucht naar Cyprus had gezet. Dankzij flinke wind mee kon de piloot melden dat we drie kwartier eerder op onze bestemming zouden aankomen. Het geluk kon niet op, en Takel maakte van de gelegenheid gebruik om de piloot persoonlijk te bedanken voor het doorvliegen met een selfie in de cockpit.

Nadat iedereen sloffen sigaretten had ingeslagen in de Duty Free, was het moment daar dat de vakantiecommissie het vervoer naar de villa’s zou regelen. Na een wachttijd van vijf minuten nee wacht, tien, nee een kwartier, vroegen we ons af: waar blijft die vent? De glimmende dubbeldekker die reeds klaarstond bleek immers voor een Kroatisch team uit de plaatselijke Keuken Kampioen Divisie. Maar voetbalfanaat Padde is de moeilijkste niet, en besloot, na het te benoemen dat hij wel hoger speelde dan deze “kneuzen”, direct kaarten te kopen voor de betreffende pot. Maar toen was hij er eindelijk: een Sovjet-Unie busje zonder airco dat het gezelschap naar de accommodatie bracht. En wat had de commissie twee schitterende villa’s geregeld! De zwembroeken gingen direct aan, de ligstoelen werden tevoorschijn getoverd en de plaatselijke sinaasappels uit de tuin werden geproefd (geen aanrader).

Vervolgens werd het dorpje verkend, waar alles verdacht stil was. Tot er ineens een Ford Focus uit 2001 voor onze neus stopte en de uitbater van de Pheromone Bar ons een aanbod deed dat we niet konden weigeren (later meer hierover). Gelukkig voor het gezelschap was er een gure taveerne open met een gemene, gekortwiekte papegaai die volgens de baas “echt niet beet”. Rintje kwam al gauw dichterbij om de vogel te voeren, wellicht omdat het vogelnestje op zijn hoofd er die dag bijzonder uitnodigend bij lag. Nadat Ploert op z’n Hollands wat van de prijs van veertien Long Island Iced Teas had afgedongen, begon het struinen over de ietwat lege strip compleet uitgestorven ghost town.

Toen de avond viel en er geen fatsoenlijk ‘eet-establishment’ te vinden was, hakte Tüt de knoop door: we gingen voor de Griekse gyros, wat er met een paar koude Keo Leo’s

prima inging. Iedereen was verzadigd, in het bijzonder Hijns, die na zijn derde gyros nog wel ruimte zag voor een vierde. Zover kwam het echter niet nadat Peerke per ‘ongeluk’ de deur intrapte van de wc, een actie waarvoor de nodige excuses aan de gyros-eigenaar aan te pas moesten komen.

De trek in pils nam toe en na een rondje over de strip (waar alles op Google Maps open leek te zijn, maar in werkelijkheid potdicht zat) brandde de uitnodiging van de Pheromone Bar in ieders broekzak. Voor een tientje per persoon konden we genieten van twee halve liters bier, een Long Island, vier shotjes p.p. en maar liefst vier shisha-pijpen. Het gezelschap kon niets anders dan overgaan tot de transactie. De lievelingssmaak van Multatulli en Peerke werd geregeld en Praeses Moffel had direct een nieuwe beste vriend uit India (hij heeft daar immers “vrienden studeren”).

Zo stond Sammy de hele avond tot onze beschikking. Dat Sammy waarschijnlijk de enige was die de lichten in de bar überhaupt aan kon houden, bleek wel uit de gretigheid waarmee hij de Carlsbergs en de shisha-slangen bleef aanreiken. Terwijl de Long Islands erin gingen alsof het ranja was, begon Moffel een diepte-interview met zijn nieuwe Indiase hartsvriend over de geopolitieke verhoudingen in New Delhi. Na deze late avond werd de Sigma Bakery ontdekt, een toko die altijd open is voor een late night snack. En na een snelle skinny dip in het holst van de nacht gingen de lichten eindelijk uit.

De volgende dag was het al vroeg raak voor de zonaanbidders, die hun bleke carnavalsbastjes lekker lieten sudderen in de zon. Voor het merendeel dat pas rond een uurtje of één de luiken opengooide, was het moment daar om Ayia Napa achter ons te laten voor een broodnodig vleugje cultuur in Nicosia, de hoofdstad.

Eenmaal aangekomen werd er, geheel in stijl, gekozen voor een Frans etablissement. Want als je op Cyprus bent, ga je natuurlijk voor de Franse keuken. Na een snelle croissant werd er echter direct een lokaal etablissement opgezocht om de Keo Leo’s vakkundig naar binnen te werken onder het genot van de Olympische Spelen, waar knappe schaatsers over het ijs gleden een schril contrast gaf met de hitte buiten.

De drang naar avontuur was groot en enkele leden waagden een poging om het Turkse deel van de stad binnen te dringen. Dit liep echter uit op een bureaucratische deceptie: een Belgische verblijfsvergunning bleek in dit deel van de wereld ongeveer net zoveel waard als een lege pitcher bij de Heineken Bar. Geen Turks avontuur dus. Terwijl de bodem werd gelegd met een hapje, stond Pørko doodsangsten uit toen het avondgebed bij de Turks-Cypriotische grens door de speakers galmde. Voor een ongetraind oor klonk het blijkbaar iets te veel als de openingsscène van een grimmige film over terroristen.

Gelukkig was daar het sportieve hoofdgerecht: de kraker uit de Kroatische ‘Keuken Kampioen Divisie’. Terwijl enkele heren op een side quest door de stad dwaalden op zoek naar de goedkoopste Keo Leo en daarna de taxi naar huis namen, pakten Pørko en Takel het groots aan. Zij lieten zich door hun kersverse Cypriotische vriendin in haar BMW recht voor de ingang van het stadion afzetten, als een stel prinsen.

De rode loper werd echter al snel ingeruild voor de lange lat. Net toen de heren hun koninklijke vervoer bedankten, rukte de oproerpolitie met groot materieel uit. De twintig meegereisde Kroaten waren hun leven namelijk niet meer zeker door de lokale hooligans. Of Padde, Multatulli, Moffel en Pion zich daadwerkelijk in de strijd hebben gemengd, laten we in het midden, maar de spanning zat er goed in. Na een snelle hotdog tussen de politielinies door werd de terugtocht ingezet. De dag eindigde met een klein schademomentje: terwijl we instapten, wist Pion met de finesse van een dronken sloopkogel de lak van de hagelnieuwe Volvo van de taxichauffeur te bewerken. Na wat Grieks gevloek over ‘malaka’s’ was het tijd om de bedjes op te zoeken.

Na wederom een nacht die zijn sporen had nagelaten, splitste de T.H.D. zich op. De sportieve delegatie trok naar Cape Greco voor een hike en een potje voetbal, terwijl de ‘thuisblijf-delegatie’ de tuin verkoos om horizontaal te gaan. Pas rond een uurtje of twee ontwaakte het luie deel, precies op tijd om de Disaronno op tafel te toveren.

Omdat de zon alweer bijna onderging, werd er voedsel geregeld. Multatulli, expert in ‘zuip-vakanties’, vond een gyros-boer die er twee uur over deed om wat vlees in elkaar te flansen. Eenmaal herenigd werden de bordspellen uit de kast getrokken. Perudo bleek ineens een ‘strip-factor’ te bevatten zodra de koelkast werd geplunderd. Terwijl de eerste afhakers hun bed opzochten, ontstond er een ontroerend moment in de slaapkamer. Pørko en Rintje (die beweerde te moeten studeren maar stiekem gewoon wilde maffen) vonden elkaar in een moment van tederheid. Na wat gestoei met een opgetild matras werd de vrede getekend met een symbolische nachtzoen, waarna de rest koers zette naar Sammy in de Pheromone Bar. En een enkeling Arjen Lubach ging kijken.

Onderweg werd er een schokkende ontdekking gedaan: Cyprus is een walhalla voor pyromanen. Na de aanschaf van een fontein en een partij party poppers (waar de gemiddelde carnavals wagen jaloers op zou zijn), werd Moffels zorgvuldig opgebouwde diplomatieke relatie met Sammy misbruikt vanwege de “verjaardag” van Tüt. Dat Tüt in de verste verte niet jarig was, boeide Sammy niet zolang het bier maar vloeide. Zo werd de bar het decor van een oorverdovend, onterecht verjaardagsfeest. Hierna was er even twijfel of de vetste nachtclub van Ayia Napa de volgende bestemming zou zijn. Maar na Ploert zijn AIVD-skills gebruikte om te kijken of het er echt “lit” zou zijn, maar er enkel wat Midlife-Specials rondliepen, werd er snel besloten dat dit niet het establishment zou zijn waar 15 euro voor kaartjes gespendeerd zou worden. Na een afsluiter bij de Sigma Bakery gingen de meesten naar huis, waarna een dapper restant besloot de avond te eindigen door in hun onderbroek nog een laatste ronde bier te bestellen en wederom een bad te nemen.

De volgende dag stond in het teken van schadebeperking. Na een stevig ontbijt om de ergste katers weg te koppen, splitste het gezelschap zich voor de laatste keer op. Terwijl de strand-delegatie de lever rust gunde (of juist weer aan het werk zette) aan de kust, koos een ander groepje voor het avontuur in een gehuurde Nissan. Dat de airco van de

bak harder piepte dan een gemiddelde technoplaat in de Pheromone Bar mocht de pret niet drukken; we hadden immers een missie in Limassol.

Na een hachelijke rit over lokale ‘turbo-rotondes’ (die in de praktijk vooral werkten als een Griekse puzzel voor gevorderden), bereikten we de stad. In Limassol leefde het gelukkig een stuk meer dan op de uitgestorven strip van Ayia Napa. Met het Cypriotische carnaval in aantocht werd er onder het genot van lokaal eten gereflecteerd op de vakantie. De melancholie sloeg even toe bij de gedachte aan het koude Nederland, maar gelukkig bood een lokale truien-sale troost voor de naderende vrieskou. Na een verplichte wandeling langs de carnavalsdrukte en zelfs een flitsbezoek aan een kerk (je bent toerist of je bent het niet), werd de piepende Nissan weer richting de villa gestuurd voor een laatste ronde Keo’s.

De volgende ochtend was het tijd voor de grote eindsprint. Na een snelle opruimsessie, waarbij de villa waarschijnlijk weer in een staat werd achtergelaten die de commissie de borg wederom opleverd, stonden we weer op het vliegveld. Even dreigde het nog mis te gaan toen Takel er bij de douane achter kwam dat hij nog een illegaal Cypriotisch rotje in zijn kontzak had zitten, maar de goden waren ons gunstig gezind. Zonder arrestaties, internationale incidenten of enge ziektes keerde de T.H.D. terug op Nederlandse bodem.

“De Braquantie 2026 was een feit. We hadden Sammy niet nodig, maar we hebben hem wel gekregen.”

Alwaar clubjes uit de middenmoot niet schromen om hun eerstejaars sneller aan de gelederen toe te voegen dan dat Grind een pak zware Van Nelle op kan stomen is een vervaarlijke gewaarwording. Gelukkig treft de heren in het Zwart-Wit, dit jaar onder de leiding van Gestapo-officier in spé Ritsma, op dat vlak geen blaam. In tegendeel, het gezelligste weekend van het jaar blijkt ook anno 2026 als concept in optima forma te fungeren. Het bleek zelfs dermate leuk dat ook enkele figuren uit de periferie van het collectief geheugen zichzelf bereid achtten een weg te tjoeken naar een locatie die door Victor Rodenmaar als uitermate sfeervol bestempeld zou worden.

Eenmaal aangekomen in het pittoreske onderkomen werden de slaapplekken verdeeld, wat ertoe leidde dat Brum in zijn eentje over een penthouse mocht beschikken voor de komende dagen, een schikking die, rekening houdend met de geur, iedere aanwezige ten goede kwam. Eenzelfde soort luft kwam overigens ook af van hetgeen de lokale pizzaboer avondeten durfde te noemen en waarvan werd verwacht dat de immer chique geklede mannen van het collectief het onder het genot van twee hele biertjes door de keel konden spoelen. Enfin, gelukkig bleek de spelletjesavond die daarop volgde een groter succes, al bleek dat het beschikken over principes binnen een mannendispuut vooral als zwakte beschouwd wordt, waarvan akte.

Een middag daarop volgde een bescheiden, maar desalniettemin geslaagde poolparty. Daarnaast is er met de volle aandacht gekeken naar enkele sportsters in strakke schaatspakken en werd het lokale bier door een enkeling beoordeeld op uit de lucht gegrepen eigenschappen. Dat hele circus daargelaten wist Jacque zichzelf op de valreep te behoeden voor royement door zijn solocarrière als kok te etaleren voor het bonte gezelschap.

Wederom was de avond gevuld met lachen, gieren en bovenal brullen. Zo lieten de afzwaaiende leden zien dat trapje op -trapje af niet enkel met La Trappe gespeeld hoeft te worden en bleek ook de geest van Zaag mee te zijn afgereisd met een usb-stickje paraat.

Ergens in dit hele schouwspel wist een viertal heren (in memoriam Bonkel) in de nacht van donderdag op zondag een zwart-witte trui te bemachtigen, waardoor zij vanaf heden de edele titel van Braquer mogen dragen. Graag feliciteren wij:

Krijn Helming

David Boogaard

Matthias Dekker

Ivo Kerklaan

Met hun lidmaatschap. Een fantastische tijd gewenst heren!

29 oktober zal voor de meeste mensen de geschiedenisboeken ingaan als de dag waarop Robje “even overleggen met de fractie” Jetten de Tweede Kamerverkiezingen van 2025 wist te winnen van Geert “vijfendertig!!” Wilders. Voor het zwart-witte collectief staat deze datum echter bekend om een ander historisch moment: de start van de lustrumreis. Diezelfde Geert en familie Pion zou de bestemming waarschijnlijk “minder, minder, minder” leuk hebben gevonden dan de circa negentig Braquers en Labbers die wél present waren. Na een culinair hoogstandje bij de lokale burgertent en halve liters bier om 05.30 uur op Schiphol, werd de Transavia-vlucht officieel omgedoopt tot de Braque-Express.

De eerste helft van de groep landde op Marrakesh Airport. Na veel “yalla yalla”, mislukte pinpogingen en in een “best price for you, my friend”-taxi gepropt te worden, stond de eerste activiteit al op de planning: een fietstocht. Je zou denken dat Nederlanders iedere weg kunnen trotseren op een stalen ros, maar crossen over onverharde paden en uitwijken voor ezels, scooters en paarden bleek toch een ander verhaal. Zeker voor Stuko en Balzak, die binnen vijftig meter de ketting van de tandem eraf trapten. Na een lunch waarbij de heren kennismaakten met lokale thee en vooral héél veel deeg, vertrok de groep richting het hotel. Eenmaal aangekomen werden hier en daar de oogjes gesloten en ontdekten sommigen alvast de belangrijkste uitvalsbasis van de komende dagen (lees: het zwembad). Na opnieuw mislukte pinpogingen en een wanhopige zoektocht naar alcoholische versnaperingen, was het tijd voor het eerste gezamenlijke avondmaal. Achter de Hans Klok-achtige zwarte gordijnen van wat buitenaf op een stripclub leek, bleek binnen… ook daadwerkelijk een stripclub te zitten. Dat werd onthuld na wederom te hebben genoten van veel deeg en een dampend stuk aardewerk met een halve lam, wat groente en vooral een gezonde portie vet – de tajine. Na een speech van onze local, later officieel omgedoopt tot gids, verschenen uit datzelfde zwarte gordijn een stuk of dertien vrouwen die dansten met kaarsen op hun hoofd waar Lumière jaloers op zou zijn. De losse heupjes van Labbers werden getoond en Moffel gooide “de Goofy” eruit en wist een danseres zó ongemakkelijk te maken dat het schouwspel voor menig Braquer liever in de vergetelheid blijft.

Dag twee stond in het teken van ouderwets cultuur snuiven: ’s Ochtends een tajine naar binnen werken en daarna vooral kijken en níét kopen bij de talloze winkeltjes in de souk. Souvenirs scoren bleek een minder koud kunstje dan gedacht, gezien het aanbod bestond uit weinig kunst en vooral kitsch. De voetbalshirts, Gucci-petjes en Prada-brillen waren niet nep, nee ze waren “real fake”: slechte kwaliteit, maar ze gaan niet na drie dagen kapot, pas na vijf. Toch stonden er later bij het zwembad meerdere leden te shinen met een Balenciaga-bril, Mazraoui-, Hakimi- of panenka Brahim Diaz-shirt. Na stevig indrinken in de Irish Pub waar een trommelband de kameel boos van wegliep zonder fooi, kon het nachtleven worden verkend. Private clubs, entrees ter waarde van een half lokaal maandsalaris en gesprekken met zelfbenoemde CEO’s volgden elkaar in rap tempo op. Niet voor de eerste keer had Witte Donny iets te veel gedronken en produceerde hij een verse vloerpizza midden in de club. Uiteraard kon hij zich hier wederom niks van herinneren en gaf iedereen behalve zichzelf de schuld. Na weigeringen bij clubs, midnight snacks betaald door Labbers (met achteraf natuurlijk een tikkie) en veel te diepe gesprekken, werd al waggelend het bed opgezocht.

Met een kloppende kater en veel deeg in de maag vertrok een select gezelschap de volgende dag richting de bergen. Onder leiding van regelneef annex Moldavische vrouwenverslinder

Rintje heeft een hike in het Atlasgebergte georganiseerd. Na een uur in een luxueuze bus begon de fysieke beproeving, althans voor Witte en Zwarte Donny. Met veel gehijg, gesteun en een vleugje gekreun bereikten ze toch de top. De beloofde waterval en het uitzicht bleken beide matig eigenlijk gewoon kut, maar alles is beter dan de skyline van Tilburg. Na het steunen van de lokale economie met potjes en pannetjes volgde uiteraard weer een lunch met zes soorten deeg en jawel: tajine. De avond bleef rustig, want dag vier was voor velen het moment suprême van de reis. Als je studenten om 05.30 uur uit bed wil krijgen, moet je met iets speciaals komen, en dat gebeurde. Een colonne geblindeerde FBI-busjes arriveerde om de groep naar de luchtballonnen te brengen. Bij Kwak en Pion brak het zweet al uit vanwege hoogtevrees; waarom je dan in een rieten mand onder een gigantische vlieger 600 meter de lucht in gaat, blijft een raadsel. Het uitzicht was echter fenomenaal. De opkomende zon achter het Atlasgebergte was adembenemend. Natuurlijk moest er een video van 200 ballen worden aangeschaft om dit moment te vereeuwigen. De “Ryanair-landing” liep met een sisser af en de activiteit bleek elke dirham waard.

Het collectief reisde vervolgens door naar een vijfsterren tentenkamp midden in de woestijn, waar de komende twee nachten zouden worden doorgebracht. Overdag werd er gehangen bij het zwembad en gereden op het vrouwelijkere broertje van de dromedaris. Bij het diner werden we opnieuw culinair verrast met zes andere soorten deeg en als klap op de vuurpijl… tajine. Hoe bedenken ze het. Entertainment ontbrak niet: de Marokkaanse Victor Mids, de Temu-versie van zowel Frank Sinatra als Elvis, speeches en het tranentrekkende poëziewerk van de dichter des vaderlands. De laatste avond werd afgesloten met een hippe DJ en een vuurspuwende surf-imitator. Nadat Migo werd betrapt op een verdacht telefoontje in de woestijn en de rest van de avonturiers middels lichtsignalen die zelfs blinden nog konden zien de woestijn uit werden gejaagd, kwam er een einde aan een geslaagde laatste nacht.

Op de vijfde dag stond er nog één activiteit op de planning er werd quad gereden door de woestijn. Met quads die hun beste tijd hadden gehad en een gids bij wie je absoluut niet “yalla yalla” mocht gaan over de zandbak. Koek trok zich daar niets van aan en ging vol gas linksaf, headfirst een drie meter diepe greppel in. Wonder boven wonder bleef het bij zand in schoenen en een licht gekrenkt ego. Met banden zonder grip werd de route vervolgd over het rotsachtige landschap. Geen verdere ongelukken, maar schoenen die tot op de dag van vandaag nog uitgeklopt moeten worden vanwege de vier kubieke meter zand die erin gewaaid is. En toen was het voorbij. Koffers werden ingepakt, het collectief begaf zich richting Marrakesh Airport en de Braque-Express vloog terug naar Schiphol. In het holst van de nacht splitsten de wegen zich weer en keerden de heren terug naar Tilburg en omstreken, een ervaring rijker, een paar dirham armer en met een lichte, chronische afkeer van tajine en deeg.

“ No, its not fake, its real fake”

Kerst: de mooiste tijd van het jaar. Tuurlijk, de kerstboom oogt leuk, de cadeautjes mogen er zijn, en de gevulde kalkoen op de familietafel smaakt afgezaagd verrukkelijk. Een gedegen Braquer heeft echter belangrijkere zaken aan zijn hoofd. Zo is kerst niet alleen een tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar ook om vooruit te blikken. De Braquer schuift daarom weliswaar aan met een geforceerde lach naast die lekkere vriendin van zijn broer bij de kerstdis, maar weet als geen ander dat kerst écht draait om het vooruitzicht op het Top 2000 Café.  

“Wat is dat dan?” vraagt u, een LAB’er die dacht dat kerst draait om familie, dat Top 2000 een respectabel programma is van Radio 2 en bovenal dat alle Braque-tradities bij hem bekend waren. Niets is minder waar. Als zijnde een authentiek aftreksel van Emmely de Wilt’s fuifje, wordt hierbij onze borrelruimte omgebouwd, het bier koud gezet en de hoeren in rijen opgesteld – vanaf derde kerstdag tot het nieuwe jaar wordt er goed met elkaar gesproken. Evenals gepaljast, geroerd en gezopen.  

Te beginnen met de inmiddels befaamde pubgolf. Nadat de twee finalisten elkaar tijdens de vorige editie onder valse voorwendselen –hen was verteld dat er korting op shots zou zijn – hadden uitgedaagd tot een geheel eigen interpretatie van last man standing, lag de lat hoog. En er is geleverd. De organisatie had het heft van de spelvorm in eigen handen genomen om frivoliteit toe te voegen aan de avond, waarvoor hulde, al zij het compleet vergeefs en zelfs averechts in werking. In tegenstelling zag Klink een legitieme mogelijkheid om frivoliteit te verzorgen en liet zich zodoende tweemaal in het gezicht slaan door een tokkie. Dit alles uiteraard alvorens de tokkie in kwestie te vertellen dat hij niks toevoegt aan de samenleving, zoals uit te leggen aan de hand van zijn opleidingsniveau. Afijn, ondanks het steen en been klagen over willekeurig verkregen strafpunten, eigende Loebas zich de pubgolfwinst toe. Al waande ook hij zich een verliezer toen de kater ’s morgens toesloeg. 

Zogezegd opende het café vierde kerstdag wat later dan u van kroegbazen Pat & Mat Pion & Knoet mocht verwachten en zou het nog lang duren voordat iedereen zonder Jack Sparrow-imitatie op beide benen kon staan. Maar een vijfde editie betekent een lustrum en een lustrum betekend innovatie! Want voor die wazige Braquer in dubio tussen slapen, masten en zuipen, was daar de Top 2000 Café Livestream extravaganza. Nee, dat is geen doorsnee webcam waar u eieren kunt zien uitbroeden of eentje waarmee u zelf een eitje kan laten trillen, maar een livestream van het café waarop u elk moment van de dag een Sluipschutters-fragment “DEENSE WETENSCHAPPERS” kunt afspelen of de brandslang van een SS-P kan waarnemen. Dit alles plus wat bordspelpraktijken bleek voldoende invulling voor een toch al verloren dag en zo ging het café voor de tweede keer op snooze. 

Dan is de meest illustere dag onder de illustere dagen aangebroken: De Braque Elite Avond. Na vele jaren op Plato is besloten, ten behoeve van de stuntpotentie, dit Heldiale diner weer in hét café zelf te houden. Met wat aangeschoven LAB’ers bestond het diner uit 23 man, vijf gangen, 10 kapotte glazen en heul veel pyromanen. De gerechten laten zich het best omschrijven in termen zoals smaakparel, duif, de kak van Jacque en zure mousse. Hoewel dit niet allemaal aantrekkelijk klinkt – vooral dat laatste vanuit fonetisch perspectief – mogen de koks terecht worden gecomplimenteerd. 

Op de voorlaatste dag van het café was het tijd voor de iconische Ik Houd Van Holland-quiz. Een remix van de aloude pubquiz die in tegenstelling tot de naam doet denken niet voor xenofoben is, maar voor ieder goed in muziek, trivia en een dramatische achterstand inhalen door aan een honderdpuntenradje te draaien. Een zenuwslopende strijd tussen de teams Emmely’s Deense Wetenschappers en Deense Gynaecologen die zonder het adequaat ingrijpen van De IHVH-band – onder leiding van dhr. Ivo – zeker uit de hand was gelopen. De Deense Gynaecologen trokken aan het langste radje en sleepte zo de felbegeerde wissel-gebakken-luchttroffee in de wacht. Organisatie, Mighty Mike, Jordanees, Leo Blokhuis en Stalin, bedankt.  

De laatste dag van het jaar komt om de hoek kijken; tijd om uit te gaan met Rapsody-Rapsody en een knal. De heuse Newyear-commissie had zowaar een cantus op touw gezet, lees: de Heldiale opper-analfabeet tevens de vocalist van Goldband als zanger strikken. Uiteindelijk sloeg de klok één voor Greenwich en de sabels werden getrokken. Klooi Takel, die zich als een kind had verheugd op bommen en granaten, kon eindelijk zijn Satan’s Cumshot-cake de lucht in schieten. Kennelijk maakte de laatste introperiode Braque een hoop nieuwe kindsoldaten rijker. Nadat alle wondertollen en Chinese rollen van concurrerend café De Korenbloem waren uitgebrand, was het helaas weer tijd om de lichten van het gezelligste café van Hilvarenbeek en omstreken, voor een jaar te doven. 

“Je staat op het danstapijt… en je danst niet!” 

Met de Franse kater net uit de ogen gewreven, was het tijd voor niet de eerste, niet de tweede maar de twééde borrel van Tilburgs Heerendispuut Braque! Waar er voorgaande jaren bakken met geld werden gesmeten voor die oh zo instinctieve wauw-factor, werd het roer nu volledig omgegooid naar een heuse Craaazy-factor,  drie a’s anders telt het niet. Een hoop verandering dus, waar we natuurlijk enorm fan van zijn. Ik neem jullie graag mee voor zover mijn herinneringen dat toestaan. 

17:17: de huiswuppen, beter bekend als lichting Te Laks Voor Wax, werden verwelkomd in Café Plato. Een bataljon culi-labbers uitgerust met Braque-koksbuizen, messen en keukenschorten, was al een dag bezig om in de uiterst steriele Plato-keuken verscheidene gangen klaar te maken. Uiteraard waren ze voor een kritische vergelijking niet verlegen: “deze koelkast is schoner dan dat terrarium in de KB”.  

Terwijl de amuses je om de oren vlogen en er zeer uitdrukkelijk was uitgelegd wat de goede wijnen waren en de kapwijnen, mochten de klooien voor het eerst een Plato-stoel gebruiken waarvoor die bedoeld is. Gang na gang kwam voorbij, waar het per gerecht des te meer duidelijk werd dat Kasteel Maurick het écht moest hebben van hun locatie.  

Nadat alle soorten wijn waren leeg gekapt en LAB hartelijk was bedankt, konden de stapschoenen aan en de shirts verwisseld, foreshadowing. Actief Zwart-Wit en lichting Haarspray No Way, namen al snel de eerste lijn trein op weg naar een mooie avond.  

Bij aankomst in het schilderachtige Breda, waar alle 37 Furiae-potentiëlen de naamsticker “Sophie” op hun borst hadden gekregen en een dakloze de halve voorraad bier had ontvreemd, kon de Craaazy 88 van start gaan. Van armpje drukken met daklozen, een bierdoop voor de Grote Kerk tot het achternarennen van kippen in het Valkenberg, het was, zoals ze dat in Breda zo mooi zeggen, schitterend.  

Ondertussen liepen de straten over van het Bredase ‘studenten’-tuig en werd het tijd om toevlucht te zoeken in dé postzegelbar van Breda: Café Janssen. Dansen in Janssen werd schuren met de Westerburen; het bier was op rekening en dus de avond praktisch gratis, en My Little Lady was tot de volgende kroeg te horen. 

Nadat ook Brum en zijn klooienroedel, ontdaan van hun kleingeld, het casino uitdropen en de geïmproviseerde loempia-mukbang was afgerond, was het dan eindelijk tijd voor de MultiTurbo Sexy Singles Bus XL. Dansjes volgden, teamshirts werden uitgewisseld en Schar heeft ook vanuit deze bus weer minstens twee bergen waargenomen.  

Heren van toekomstige lichting Niet Geil van Gel, bedankt en tot de volgende. 

“Hé Sophie.  Ja? 

Ja? 

Ja? 

Ja?”

Jammerend vallen de eerste bladeren van de bomen af, de eens blauwe lucht neemt een kille toon aan, vergelijkbaar met de toon op het gezicht van Miguel “American Psycho” Den Otter wanneer de markt gedaald is. De introperiode is van start en daarbij horen uiteraard draaiboeken strakker dan het gemiddelde shirt van Klink, half geïmproviseerde verhalen van klooien en Labbers die een of ander lulverhaal komen vertellen waarin uiteraard niet te veel over de ontgroening wordt verklapt en rekening wordt gehouden met het GA komen vertellen over hun uitgekozen biertje.

Met de disputentochten achter de rug is daar hét moment om, van de steeds kleiner wordende groep nieuwe sjaars, de parels van de Oc’ers Pioters kiezelsteentjes te onderscheiden. Dat werd gedaan in een kenmerkende vergadering waar Luke “ik vond het wel een chille gast” Kemps, je raad het misschien al, iedereen wel een chille gast vond. Mede dankzij de vele controversiële meningen van de andere leden: “relaxte gast” “prima gast” “maagd” ontstond daar dan toch een smoelenboek een soort opzetje van een opzetje van het smoelenboek. Maak er wat moois van Loebas!

Wat moois heeft hij er zeker van gemaakt want klokslag 18:47 stonden daar 11 nieuwe muiters voor de deur. Oh wacht tuurlijk niet, een Vatos klooi besloot vijf minuten te vroeg te komen, echt, ze worden elk jaar dommer. Nou goed, ook dit jaar begon het weer met een speciaalbier proeverij waar we uiteraard geen enkel verhaal hebben gehoord dat ook maar iets met bier te maken had. Na wat motiverende woorden te hebben gehoord over de broederschappen en vriendschappen voor het leven die je binnen Braque opbouwt. Naast de stripclubverhalen die daar uiteraard bij komen kijken, werd het dan toch tijd voor de huifkar.

Na de welbekende stoomkamer vol met koprollen, gezongen liederen waarbij menig klooi verbijsterd staat te kijken en de “daar boven op die berg” grappen was het tijd voor de stoel-sessies. Na ambachtelijke verhalen over griep tunnels (onthoudt dit, is belangrijk voor later) wordt ook de term “pisklooi” een nieuw leven in geroepen. Waar we nog een euforisch verhaal over de bloemetjes en de bijtjes te horen kregen, vergelijkbaar met een gemiddelde cabaretvoorstelling, kon plaatsgemaakt worden voor de volgende traditie.

Na lang wachten was het eindelijk tijd voor de traditiegetrouwe borrel met de gele muur. Met als thema “Tikibad” werden van tevoren prachtige versieringen opgehangen met hulp van Conserva. Echter moet ik bekennen dat de attributen er nog slechter bij hingen dan de kerstversiering op Auschwitz. We weten allemaal wat voor kille sfeer daar hangt. Met wat correctie van een aantal Braquers op het witte paard hing het er allemaal weer vrolijk bij.  Alhoewel Rintje dit jaar wel de snackshift wist te bemachtigen, wisselde hij de rust die daarbij komt kijken in voor een grimmige afterparty. Gekenmerkt door Micheal Michelle Michel Miki Mike die besloot 500 snacks in haar mond te proppen. Dat is minder aantrekkelijk dan het wellicht klinkt, gezien die mond ook de tong van een niet nader te noemen ex-penver heeft verwelkomd. Na nog wat patsergedrag van een ondertussen welbekende vierdejaars kon ook aan deze borrel een eind gebreid worden. 

Dank voor jullie aanwezigheid mannen!

“Per ongeluk een half maandsalaris in de slip van een Tsjechische hoer gestopt”