Gefeliciflapstaart

Gefeliciflapstaart

We kerven weer een nieuw streepje in de stok der T.S.V. Plato. Vrijdag 16 november, het begin van de Diesweek was weer aangebroken. De Helden mochten weer naar Akademeia gingen om de Almanak op te halen en deze doorgrondig door te lezen, al hun geld uit te geven in het illegale casino. Verassend genoeg was dit het eerste moment waar de Dies commissie wat steken liet vallen. Het befaamde jaarlijkse boekwerk was nog niet bij de drukker verschenen. Kan gebeuren, het was natuurlijk ook pas een jaar bekend wanneer deze af moest zijn. Nadat de croupiers hun verlies hadden genomen was het tijd om eindelijk de 31ste verjaardag van het feestvarken te vieren. De knalfuif eindige in een lege biertank met als hoogtepunt Jort’s kroonluchter, te bewonderen ergens verborgen voor de leden.

De dinsdag hierna mochten de klooien weer eens koken. Nadat er overheerlijk gedegusteerd was op huis kwamen de Helden tot de realisatie dat ze op slechts één ding onder een clubje vol pyromanen stonden. Nadat de voorzitter Molenaar nog even kon pronken met zijn nieuwe reserveersysteem werd er besloten om de vergadering te houden in Akademeia. Vanwege het feit dat we al vroeg aanwezig waren konden we zien hoeveel moeite de dies commissie had gestoken in het organiseren van een schitterende verjaardag van de vereniging. Rond een uur of half 9, een half uur voor de aanvang van het feest, werd er van alles uit de kast getrokken. Er werden maar liefst vijf rode slingers opgehangen om de zaal eens flink op te fleuren. Terwijl de Helden rustig aan het vergaderen waren, besloot een rustverstoorder van eerdergenoemd clubje de vergadering binnenstormen na een mislukte kaapactie van Lama en Frommel. Na dit moment had Snof zijn buik letterlijk en figuurlijk vol van dit mooie feest. Al met al een mooie avond niet vanwege de dies, maar vanwege de meterstrijd.

Donderdag was de dag dat, naast de leden van Plato, ook ander (Tilburgs) volk toegang had tot de stal. Het was weer eens tijd voor een openfeest om Plato “op de kaart te zetten”. De Helden besloten de dames van Luna te vergellen naar ons eigen vereniging. Van tevoren werden de klooien geïnstrueerd om een gigantische, maanvormige, lolly-gevulde Piñata in elkaar te knutselen, zodat Voorzitster Van Lotringen deze met haar roeispaan zaalhockeystick weer kon slopen. Niet heel veel later vond men het tijd om te kijken of de soos nog niet was gesloopt door al het externe tuig. Dat was maar goed ook want de Korenbloemse vloer was omgetoverd tot een erg vochtig mengsel van papier, glas en een aanzienlijke hoeveelheid gebroken lolly’s. Aangekomen op CV was men al snel verspreid door de zaal als lolly’s uit een recent gesloopte piñata. Het was vast gezellig.

Zaterdag was het dan tijd om de Dies af te sluiten met een gala. Alvorens de helden hun dansmoves konden showen, werd er eerst heerlijk gedineerd bij bistro St. Sjaak samen met vrouwelijk schoon. Na een heerlijk 3-gangen diner verplaatste het gezelschap zich van de Heuvelring naar een feestlocatie ergens in Noord. Als haantje de voorste stond Braque voor de deur van Partycentrum Opstal. Wat er daarna gebeurde is een waas van Japie’s, Paardenkutten en baco’s waar je wenkbrauwen van wegschroeien. Toen de klok 2 uur sloeg ging de muziek uit en de lichten aan, de Dies zat er weer op. Een mooi  moment op de dates mee naar huis te trekken en tot in de late uurtjes door te gaan.

“Is dit het??”

Ze zijn er weer!

Ze zijn er weer!

Heerlijk avondje is weer gekomen. Waar de traditie van het zeuren door voor- én tegenstanders over piet pas enkele jaren oud is, gaat de traditie van zeurpieten bij het Heldiale collectief al veel verder terug.

Zo wil het dus ook dit jaar dat de Sint vast enkele cadeautjes vooruit stuurde om de leden der THD Braque te vermaken. Niets bleek minder waar. Waar het collectief eerst gezellig zat te vergaderen sloeg de sfeer snel om nadat dispuuts eigen bezem besloot zijn telefoon niet op te nemen en oh de Dispuutiers stonden voor de deur.

Na een teleurstellende boodschappentas, enkele tragische Mariah Carey imitaties, vijf dode doerakken en met name gestamel besloot Praeses Van de Goor over zijn hart te strijken en de heren Jeroen Valkenburgh, Floris Loeffen, Willem Hamoen, Quinten Verhaar en Job Geurts allen een Heldiaal Beagle shirt over de schouders te laten trekken. Anciënniteit, verstaanbaar praten, het Ab Actiaat en het handhaven van het convenant bleek allemaal te lastig. Kortom, er is werk aan de winkel!

Sterkte klooien!

Tweede Borrel

Tweede Borrel

Verandering van spijs doet eten en goed eten is belangrijk. Waar de Helden van Dispuut Braque de afgelopen jaren nog onder anderen de hoofdstad en het sticht onveilig maakten op de borrels, werd dit jaar de partybus weer ingeruild voor Dort. Die ons na veel ongeduld een voorspoedige trip braaf afzette bij Kasteel Maurick in Vught. Voor de trouwe lezer, ja dat is de locatie waar vorig jaar het Lustrumgala van de CV plaatsvond. Voor de trouwe volger, ja dat is de locatie waar al meerdere oud-leden in de echt verbonden zijn. Over oud-leden gesproken, potdomme die waren er ook. Maar liefst 24 Labbers waren op komen draven om eens te kijken wat het dispuut dit jaar voor incapabel tuig had meegebracht.

Aangekomen op het kasteel bleek maar weer eens dat Beekvliet in het Gooi van het zuiden immer stroom houdt en de kratten Hertog Jan al koud had gezet. Na een fijne borrel kon het gangendiner met bijbehorende stoelendans beginnen. Een aantal klooien kreeg het al heet onder de voeten, maar gelukkig voor ons hen bleef een nieuwe afgang op de stoel ze bespaard en waren het slechts (oud) leden die de groep toespraken.

Voor we het wisten stond Dort alweer te claxoneren en waggelde het collectief braaf richting leaseauto de bus. We moesten ons immer haasten want in cafe de Prins stonden Conserva, Keiretsu, Otium, Beau Geste 10 harige darters al lang op ons te wachten. Mensenmensen als we zijn kozen we vervolgens maar de andere zijde van de keet op, alwaar BG ons na 10 minuten kwam vergezellen. Het mooie aan feestcafé de Prins, waarde lezer, is dat je er werkelijk alles kan maken. Braken in de pisbak, bezems smijten door het pand, tongen met de barvrouw, tongen met Eef, tongen met zanger Bas, het is allemaal geen probleem. Zo duurde het ook niet lang voordat onze dispuutschreeuwlelijken op de bar stonden te dansen met een microfoon, Fret stond te kotsen achter de bar en Tuba stond te kaken.

Het was rond deze tijd dat het licht uitging, was het niet bij de Prins, dan toch zeker bij uw notulist. Eindscore: 5, ik tel ‘m.

‘Als je vroeger naar het gemeentehuis was geweest om je paspoort te verlengen had je gewoon echt een drukke dag gehad.’

Eerste Borrel

Eerste Borrel

Drs. T. de Wit’s ‘succesformule’ is al jaren een gerenommeerde theorie binnen de statistici om de maximale Wow-Factor te berekenen. Het simpele:  bleek in het verleden een trouwe graadmeter om het aantal klooien te voorspellen. Toch werden er de afgelopen jaren vraagtekens gezet bij het onbetwiste theorema van De Wit. Aan Dhr. Frenken om de status quo omver te blazen en een nieuw strijdplan te bedenken.

Beginnende bij wat hapjes en drankjes op onze eigen stal. Onder het mom van: “Goed eten, want het drinken is ook duur”, had de Kookcie had de hele dag in de keuken staan beunen om zo de genodigden van wat heerlijke hapjes te voorzien. Met wat heerlijke bijbehorende speciaalbiertjes, gepresenteerd door een intense mannenliefhebber, beloofde het een mooie avond te worden. Waar het voorgaande jaren vooral om eindeloze Braqueriaanse monologen en verkooppraatjes ging, was het dit jaar tijd voor een ommekeer, zo vond Dhr. Franken. De heeren-sjaars mochten hierom even kort vertellen wat zij op de eerste borrel te zoeken hadden en hun mooiste Tai Pan herinnering delen.

Nadat de meest provinciaole verhaolen waren gedeeld, waren de Helden er wel weer klaar mee en was het tijd om de sjaars de mond te snoeren met wat vrouwelijk schoon. Zodoende dat de dames van Amendus Amandel bij ons in de huifkar stapten om sip Tilburg op hun vrije maandagavond maar eens van slaap te ontnemen. Twee uur later werd bekend terrein aangedaan om tot in de late uurtjes te feesten, te excelleren in het Braque sterrenteam, elkaar onder te braken, betrapt te worden op zedendelicten en vooral heel hard los te gaan op het podium. Eerstejaars, graag gedaan voor de uitnodiging en misschien tot de volgende.

“Guuiltyyy!!!”

Dies 2018

Dies 2018

Op donderdag 6 september heeft THD Braque een nieuwe mijlpaal bereikt in haar bestaan. De 28e dies kon namelijk worden gevierd! Is dit een mijlpaal? Om een dies te bereiken hoeft men toch slechts te bestaan? Helaas blijkt de realiteit bij TSV Plato anders te zijn en is het bestaan van menig clubje onzeker. Het collectief wacht immers nog steeds op een koffietafel in the dark.

Waar op de donderdag de Assessor een heuse playboyparty met Amendus Amandus op had getuigd inclusief gratis fusten én flessen champagne, was door dezelfde Assessor de Diescommissie op zaterdag 8 september weer een schitterend programma in elkaar gezet. Ruim 80 Helden waaronder 60 oud leden kwamen op het vers ingeluide dispuutshuis “De KB” samen om de dag af te trappen.

Voor eenieder die nog geen deel uit gemaakt heeft van het organiserend comité van de Dies van THD Braque het volgende. De organisatie van de dies laat zich normaliter kenmerken door zwetende klooien, boze mailtjes vanuit het LAB, wilde ideeën en lange discussies in ALV’s en uiteindelijk de conclusie: “We krijgen nu toch niks beters meer geregeld.” Zo ook dit jaar:

The Roast of Joan

“Voor 70 euro pp wil ik ook wel iedereen afzeiken hoor. Is niet anders dan de jaarlijkse nieuwsjaarsborrelspeech.” M.N.
“Ik vind de begin- en eindtijd wel goed gekozen.” E.v.K.
“Kan Klooi Mees niet gewoon de hele middag e-mails van E.v.K. voor gaan lezen?” L.v.O
“Kan me bijvoorbeeld niet voorstellen dat het voor ik noem maar, Steven Leys, leuk is als koek wordt afgezeken omdat hij irritant is, Zaag wordt afgezeken omdat hij nooit geld heeft, of Meul wordt afgezeken omdat hij op een kat lijkt.”

Escaperoom op huis

“Een escape room in Bubba zijn kamer lijkt mij overigens altijd interessant” D.v.L.
“Draait het uiteindelijk toch om; eten en drinken. En misschien wat miserabele vakantieverhalen delen die triest afsteken tegen bijvoorbeeld La Grouw en Appelhof die wel gewoon de wereld ontdekken. Nou ja, Ameland is ook mooi.” E.v.K.
Enfin, uiteindelijk trokken 80 man richting Solexverhuur Tilburg om achtereenvolgens de rust op het Brabantse platteland, de Vidar KMT, het systeem van het terras van Koningshoeven én menig rotonde te verstoren.

Tot slot bleek, na enkele omzwervingen met de huifkar, dat de huisbar het gewicht van maar liefst twee gezette advocaten kan verdragen, oprichter dhr. Franssen zijn roeping als barman heeft gemist, niet de gehele inboedel van Groot Kafee ’t Vaticaan geveild is en de lak van de bar een opfrisser kan gebruiken.

Op naar weer een nieuw jaar!Gaaaa weeggg knorreboefjessss!!!

Druk, druk, druk

Druk, druk, druk

Dat elk infantiel clubje ieder jaar opnieuw weer pretendeert actief te zijn binnen zowel de vereniging als Tilburg, zal vast niet als een schok voor u komen. Spreek het eerste beste clubje van stal aan en vraag ze wat hen uniek maakt binnen Tilburg. “Nou, we zijn een enorm hechte en actieve club onderscheiden ons door.. enzovoorts, enzovoorts”. Neem dit eerste, beste clubje wat beter onder de loep en u komt erachter dat in de praktijk deze krampachtig samengehouden individuen amper weten wat studerend Tilburg te bieden heeft buiten een woensdagavondje Polly. T.H.D. Braque echter niet, waarde lezer, in dit samenvattende stukje propaganda zult u een accuraat beeld krijgen van hoe de afgelopen weken van een Tilburg Heerendispuut er daadwerkelijk uit horen te zien.

De TOP-week. Dé aftrap van het studerende leven in Tilburg voor ieder aankomend student. De week dat heel Tilburg in het teken staat van academische uitschieters, wegwijs maken op de campus, inlezen in het curriculum, zuipen. Het Piusplein, de Korte Heuvel, de Stadhuisstraat zijn van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gevuld met laveloze (aankomende) studenten, de verenigingen laten zich een week lang van hun beste kant zien en de TOP probeert dit middels een strak schema allemaal in goede banen te leiden. Als hoeksteen van het Tilburgse is het vanzelfsprekend dat menig Braquer hier zijn steentje aan bijdraagt. Op onze eigen CV stonden een aantal in Oranje gehulde Helden voor de sjaarzen klaar om hen wat bekender te maken in de wereld van de studentenverenigingen en dan in het specifiek natuurlijk ons eigen T.S.V. Plato. Dit werd natuurlijk allemaal overzien door verenigings aankomend Praeses Molenaar. Dynamisch duo én elite in spé Jeppie en de Meul waren ondertussen bezig 16 ongeleide projectielen door Tilburg heen te trappen. Herkenbaar aan hun jaren 60 trainingspak en gouden kettingen zijn zij terecht bekroond tot meest essentiële en sfeermakende papa’s van de TOP-week. Deze prijs zou natuurlijk nooit mogelijk kunnen zijn gemaakt zonder de TOP en in het bijzonder het TOP bestuur. U verwacht hem waarschijnlijk al, ook hier had het zwart-witte een vinger in de pap. Met Praeses Van de Goor als centenknijper van het huidige – én Cpt. Koek als Hofnar van het aankomende bestuur is de gehele week vlotjes verlopen en hebben alle deelnemers aan niks anders dan bier en feest hoeven denken.

Een weekendje slapen en vitamines bijtanken later was het alweer tijd voor de welbekende open tijd om zo nog even de twijfelende sjaarzen te overtuigen van het gelijk van Plato. Een klein biertje op huis met de dames van DOT. werd genuttigd en zo konden de Helden hun beste beentje weer voor zetten om een club zwakke IC’ers bij te staan in het aanspreken van elkaar eerstejaars. Onverrast gingen we dan ook niet met een recordaantal introleden richting het mooiste weekend van het jaar. Desalniettemin ging dit Platoweekend er eentje worden om niet snel te vergeten. Zo weinig als de IC zich bekommerde om de aanwezigheid, zo veel deed het dispuut der disputen dit wel. Met twee Kampcommers, een aankomend Plato voorzitter, een GTC’er en een handjevol chauffeurs, vrijwilligers en kampmentoren sterk mocht Braque dan ook dit schitterende weekend gekenmerkt door Power Hour, Zanger Kafke, Zanger Bas, Adtje Team Thomas, bizar lange estafettes en nog meer zanger Kafke naar hogere hoogtes tillen.

Na een geslaagd weekend waren de keeltjes nog steeds niet gesmeerd en smaakte al deze introhectiek naar meer. Met nog twee GT feesten op de planning kwam men gelukkig ook niets te kort. Het probleem dat al volwaardig leden van de vereniging pas tegen middernacht welkom waren op de vereniging ging voor de Helden geen struikelblok worden. Toevallig mocht het zo wezen dat deze avonden een 22-tal mannen achter een balletje aan hobbelden onder het mom van ‘Champions League’. Wij nemen ieder sip clubje dat in een Irish Pub naar een beamer stond te schreeuwen dan ook niet kwalijk dat de stank van zweet en testosteron onze neusgaten penetreerden de gehele avond. Wijzelf lieten liever dat proleten spelletje links liggen en begaven ons richting Braques eigen borrelruimte om met de dames van respectievelijk Mumtaz Dica en Furiae een biertje te nuttigen en het strijdplan van de avond door te spreken. Dit mondde vanzelfsprekend uit in een avond vol chaos, gevoos in het schuim en schitterende verhalen.

Dus mocht u dat infantiele clubje dat pretendeert actief te zijn binnen Tilburg binnenkort nog eens tegen het lijf lopen, vraag ze dan vooral waar zij de afgelopen tijd waren. Wij kunnen het u in ieder geval niet vertellen, wij waren druk.

 

21 Diner Alex

21 Diner Alex

Stratumseind, de thuisbasis van PSV-supporters, lokale boeren… en nog meer lokale boeren. Eveneens een plek waar petjes en ‘nektabbas’ gemeengoed zijn en waar heeren in pak hoogst merkwaardig worden bevonden. Nu wil het feit dat er op 1 september 2018 zich een groep heeren door de smalle straten van het Eindhovense schreed. De langste dag lag alweer enkele maanden achter hen en de zon had zich reeds tot achter de aardbol laten afzakken. Het was donker en de alcohol die door hun bloed stroomde maakte dat alles rond hen heen als in een roes voorbij ging. Weinigen van hen hadden dan ook door dat de groep heren door de inheemse bevolking naarstig werd geobserveerd. De inboorlingen waren nieuwsgierig naar deze uitheemse club, wie waren zij en wat kwamen zij hier doen? In de hoop dat er zou worden gereageerd op hun lokroepen namen de alfamannetjes het voortouw, kreten als “hee rijke tattas”, “tattas” en “ESC?” kwamen uit hun monden. De teleurstelling was echter groot toen bleek dat de groep heren hier niet op reageerde. Nadat de lokale pinautomaat tot aan de laatste flap was leeggetrokken vertrok de groep naar een plek waar de inboorlingen enkel van konden dromen, de speciaal voor deze gelegenheid verbouwde “Thomas”…

Wat is er aan dit merkwaardig schouwspel vooraf gegaan hoor ik u denken. Wat had de groep heeren naar het Eindhovense doen bewegen? Hoe was het zo gekomen dat de heeren als een soort wijzen op de ster van Bethlehem waren afgekomen? Wel, beste lezer, hier ligt een gebeurtenis van eenentwintig jaar geleden aan ten grondslag. Eenentwintig  jaar geleden zag dhr. Smaal het levenslicht. Nu is het Eenentwintig jaar later en was het tijd voor zijn 21-diner!

Naar aanleiding van het eerder geschrevene kan de indruk zijn gewekt mannen in pak in héél Eindhoven niet welkom zijn. Héél Eindhoven? Nee een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de paupers en was voor het Heldiaal collectief als een oase. In deze oase was één van de stulpjes van Alexander te vinden. Alhier werd men hoogst vriendelijk onthaald door Ma Alex, Henry, Huisvriendin en aandoenlijke viervoeter ‘Dushi’. Kosten nog moeite waren gespaard om het hét dispuut naar wens te maken. Tijdens zijn reizen was Alexander in contact gekomen met vele culturen die op hem kennis van de fijnste ingrediënten en lekkerste recepten hadden overgebracht. Dit bleek een inspiratiebron te zijn geweest voor het menu die avond. Een prettige selectie van gerechten afkomstig uit de landen waar Alex was geweest werd aan het dispuut opgediend. Tezamen met het uitserveren van de eerste gang werd de vino-trein opgestart, dat gastheer Henry zich goed had ingelezen bleek uit alles. Het dispuut houdt niet van lege glazen en Henry zorgde ervoor dat men hier zich geen enkel moment zorgen over hoefde te maken.

Na enkele gangen was het tijd voor de speech van de moeder des huizes. Het dispuut werd meegenomen in eenentwintig jaar Alexander en vele verhalen klonken bekend in de oren, de beste man was niet veel veranderd sinds zijn studententijd zo bleek. In aanvulling op deze speech nam ook man des huizes het woord. Hier bleek dat niet enkel het eten van heinde en verre was gehaald, de beste man was naar Italië afgereisd om hier een fles wijn van niet één, niet twéé, niet drié, niet viér maar vijf liter rood te kopen. Hierna bleek nogmaals hoe Henry zich ingelezen had. Het dispuut ondervind nogal eens wat camera problemen, een nieuwe camera bleek de oplossing. Jawel, een nieuwe camera, van hem, voor ons.

De fles werd zorgvuldig onthuld en gedecanteerd, mooie en minder mooie liederen werden gezongen en het diner werd met koffie beslecht. Hierna betrad het dispuut Stratum en werd door velen aanschouwd. Er werd een etablissement betreden waar een black mamba een eind maakte aan de mannenliefde van dhr. Frenken. Nu dit klusje geklaard was, leek het tijd voor meer klasse en men trad d

e Thomas binnen. Een plek die sinds verbouwing finesse en klasse uitstraalde, een plek waarvan u zou verwachten dat een groep heeren zich er thuis voelt. Niets is echter minder waar, de liters wijn begonnen hun werk te doen en de Peppers lonkte als een ware sirene. In deze Eindhovense versie van BP werd al snel duidelijk waar de lokroep vandaan kwam. Een podium in de vorm van een apenrots lag achterin de kroeg. Binnen enkele seconden werd de rots door het collectief ingenomen en keur aan hitjes passeerde de revue. De tijd vloog voorbij op dit eiland, toch echter werd het voor een deel van de club langzamerhand tijd begeven om huiswaarts te gaan. Zoals Odysseus ooit de Sirenen achterliet voor Ithaka. Zo verliet de club Eindhoven voor Tilburg.

“En dat is af en toe wel lastig slapen met je stiefzoon, een jong meisje en die dunne muren.”

21 Diner Koek

21 Diner Koek

Kilometers spoor schoten onder ons door, we waren op weg naar Koek, in Zoetermeer op bezoek. Zoals een oud-Tilburgse student lang geleden zong, was per spoor een adequate wijze om te komen waar men zich behoorde te bevinden. En dus na vele overwegingen, mailtjes en Snapchats was het dan 11 augustus jongstleden tijd om de welbesnapte burgerrups te nemen richting Sweetlakecity Zoetermeer.

Daar aangekomen stonden de Groene Knuppels al klaar om genoom’n te worden. Na een welkomstwoordje van de familie van Munnen mochten de Heeren plaats nemen aan tafel. Dat het gastgezin geen genoegen nam met het gemiddelde karbonaadje en gekookte aardappels werd snel duidelijk bij inzien van menu. Met een passend thema mochten de mannen herinnerd worden aan de verre reizen van onze citizen of the world, vanzelfsprekend met bijpassend spraakwater. Dat dit laatstgenoemde niet altijd een positief iets is heeft de kersverse Praeses geweten. En zo mocht één ongemakkelijke flubberlulopmerking later, het vakkundig geschreven lied van de Heeren TT ten gehore worden gebracht.

Met de magen niet meer knorrend noch borrelend mocht het nachtleven van Zoetermeer worden opgezocht. Dat onze gastheer de gewoonte heeft te praten als Tyson zal het gemiddelde lid wel bekend mee zijn. Dat dit komt uit een eerder trauma uit zijn vroegere stappende jaren is wellicht minder bekend. Want wat viel alles op zijn plek toen bij aankomst de Stone Island ambassadeurs de Heeren links en rechts om de oren vlogen. Gelukkig heeft elke probleemwijk in de Randstad wel een thuishaven waar men terecht kan voor vriendelijkheid, samenhorigheid, pedofilie en om een lekker biertje te nuttigen op aan de bar. En zo geschiede, club Spetter werd aangedaan en al snel vloeiden de meters rijkelijk, werden de bebeugelde locals hun plek gewezen, stond Hampert te dansen als het gehandicapte neefje van Griezmann en stond de rest van het dispuut op de bar, de een wat schaarser gekleed dan de ander.

Aan al het mooie komt een eind en zo was de lokale man met de pet om een uurtje of zes nog zo lief om men richting ‘os’ te begeleiden. Team Beekvliet Excellente zag hier het nut niet zo van in en beoefende zich op hun recht van vrijheid van bewegingsruimte. Nadat Frank de neuzen weer dezelfde richting op had geduwd konden de leden lekker hun bedjes opzoeken om lekker nat te dromen. Familie van Munnen, dank voor het heerlijke maal en de gastvrijheid!

 “Een hele hoop flubberlullen later”

Sloepje varen

Sloepje varen

We schrijven 6 juli 2018 15:53, bademeister Frenken stond al geruime 2 uur onrustig op zijn sloep te ijsberen. “waar de fack blijven die leden, ik heb nog zo gezegd altijd op skerp gasten, altijd op skerp”. Bademeister Mattheeuwse kon zich er echter niet druk om maken en zat al lekker met een shaffie en een GT te loungen op de sloep. Om 16:10 kwam dan toch eindelijk de tank aan uit zuid zuid. “Beetje Por erop gasten we willen de ploert op!!” klonk het vanaf de sloep. De Mast laadde met een tempo in dat we wel van hem gewend zijn, een tempo dat luistert naar de naam: “porloos”. “Godverdomme Mast, je wilt toch Bademeister worden!!” Bulderde Bademeister Frenken over de aanlegplaats. “Hier op de sloep, kleine stapjes, op de tenen, daar op de provincie grote stappen, dan moet je gewoon vliegen”, “Dát is hoe de systeempie werkt”. Gelukkig hadden de leden nog bakken vol fopploert deluxe amigo edition meegenomen om de gemoederen wat te bedaren. Allles check en rond 16:30 konden we eindelijk vol por de ploert op. Waar enkele fopleden de behoefte had om gezelschap te zoeken op een of ander fopsloep, lag dit allerminst op de vaarroute van de Bademeisters der T.H.D. Braque. Wij zouden hen wel weer zien bij het fop spijs dat ons die avond op de haringgrond te wachten zou staan.

De Bademeisters opende de volgende dag met een frisse duik om het alcohol bouquet van de vorige dag van zich af te wassen. Daarna,nog voordat de koperen ploert was opgekomen,  koers naar Snits! Geezer van Munnen, had het geweldige idee om tijdens onze reis wat ploertduufen van chips te voorzien. Binnen de kortste keren vloog er een swurm van deze gevederde ratten achter ons. Koekie, op dit moment bezeten door de alcohol, had geen rem meer en bleef de ploertratten van de lucht maar voeren. Bademeister Kwak werd helemaal gek en knalde dan ook snel de extra motor aan. Eenmaal in Sneek aangekomen was er even tijd voor rust en werd er op het gemak door Sneek gestiefeld en getafeld. Dat een enkel lid in deze mooie stad,  het verschil tussen een urinoir en een fop urinoir niet wist te herkennen, was uiterst pijnlijk. Hier zullen dan ook geen woorden meer aan vuilgemaakt worden.

De serene rust van Snits en de ploert, maakte in de avond plaats voor het asociaal jaapies vouwen met een aantal Provinciaole locals. Nadat de vijf ambulances act de presence hadden gegeven vonden de matrozen het weer tijd om de tentjes op te zoeken en het grauwe Grou te laten voor wat het was. Met een vieze sloep, lege blikken amigo’s en wat gebroken lattenbodems voeren we weer richting thuisbasis om vervolgens via linkerbaan en Maccie weer richting Tilburg te fahren.

“Het kan dooien, het kan vriezen…”

Wisselen!!!

Wisselen!!!

Ah, het is weer juni. De zon breekt langzaam door en de tijd is aangebroken om de teenslippers, zwembroeken en paarse dildo’s maar weer eens uit de kast te halen. De donkere wolken werden vaarwel gezegd, zowel meteorologisch als voor menig Braque bestuurder. De lijdensweg zat er dan bijna op; geen klachten meer over dat minimale aantal borrels, niet meer de deurwaarder uithangen en nooit meer Djarniloefs telefoon de camera hoeven mee te nemen.

Het was tijd voor een frisse wind. Zo mochten de kandidaten hun visie op de definitie van beleid geven en motiveren waarom zij de club aankomend jaar naar grotere hoogtes zouden tillen. Met gepaste trots presenteren wij dan ook het nieuwe bestuur 2018/2019.

Diederick van de Goor – Praeses

Thomas Meulenbroek – Ab Actis

Jesper Baltessen – Quaestor

Stijn Frenken – Assessor Intern / Extern

Wij wensen het nieuwe bestuur veel succes toe en bedanken natuurlijkerwijs het vorige bestuur, Thomas Kaufmann, Jort Molenaar, Diederick van de Goor en Maarten Nijmeijer voor al hun toewijding en inzet gedurende het afgelopen jaar.

“Kom op jongens, nog maar een paar uurtjes!”