• De gesneuvelden van de Gesloten Tijd

    Ah, dat jaarlijkse seizoen waarop het nieuwe blik introleden op de sociëteit om zich heen staat te kijken nu de euforie van de TOP-week eraf is. Je hoort ze denken: “Waar ben ik aan begonnen? In de TOP-week zag dit er heel anders uit? Waar zijn al die chicks in die oranje shirtjes om met me te praten?” Dat het Plato-kamp erin is geslaagd ook menig lid een rad te draaien bleek uit het feit dat d’n Praeses in het gips terug kwam. Nu had hij zonder zijn bestuursvestje toch al geen voet meer om op te staan op de toko, het blijft een mengeling tussen medelijden en hilariteit als hij op zijn krukje aan de ton van zijn biertje nipt. Een senator kan blijkbaar, letterlijk en figuurlijk, hard vallen. Na kamp stonden we dan ook genietend te kijken naar de 5 dronken sjaars die het kamp wél hadden overleefd en er ook nog in waren geslaagd zich naar de sociëteit te slepen om zichzelf daar nog verder de vernieling in te helpen.

    De dinsdag daarop was het tijd voor de borrel met DOT. De capaciteitsproblemen waar de dames in het verleden mee kampte, werden vakkundig overboord gegooid. Wijdeven wierp de corporale zweep over de dames in groen en voordat Maxim kon tegensputteren stond het collectief op een boot in Breda spa roze te nuttigen onder het luidkeels gebrul van cantuszangers van de Pol en Molenaar. Die laatste hamerde (ha, nee zou die willen) drong er op aan dat er maar met mate werd gezopen om op de sociëteit er nog een beetje een feestje van te kunnen maken. Helaas werd dit een gevalletje wel woorden, geen daden van de man in kwestie. Was ongetwijfeld een geslaagde borrel, denken we.

    De donderdag erop moest op het officieel inaugureren van de waarde sjaars het glas geheven worden en om te oefenen hoe dat nu ook alweer precies moest werd Hampie’s woonkamer omgetoverd tot een idyllisch kerstpaleis en werd MD uitgenodigd. Deze dames gaven ons heel toepasselijk ganzenbord, correlerend met de manier waarop ze op Plato achter ons aan waggelen, om een avondje met ze te spelen. Dat bleek niet zo’n kwaad plan, ware het niet dat dhr. Van de Pol besloot zijn beentjes in de lucht te gooien en daarbij de neus van Lonneke in de vernieling te helpen. Honderd zakdoekjes en duizend excuses later stonden alle neuzen weer dezelfde kant op om naar Plato te trekken en de eerstejaars te feliciteren met hun lidmaatschap.

    Drie feesten, twee botbreuken, één ellendig lange constante kater verder en het dispuut der disputen heeft de week weer overleefd. Op naar de disputentochten!

    Luuk, zei dat ik met jullie moest komen praten…

  • Dies Natalis

    27! Gefeliciteerd met ons! Zomaar enkele kreten die op 9 september de revue passeerden, geheel volgens traditie had op de eerste zaterdag na 6 september een grote groep leden zich verzameld om de heuglijke verjaring van het mooiste dispuut van Tilburg te celebreren.  Wat doe je dan? Met een groep van 50 man die elkaar alweer een tijdje niet gesproken heeft? Precies, je stopt ze in een theaterzaal om 2 uur lang naar de poep- en plashumor van een schele droeftoeter te luisteren.  Gelukkig was de SBS 6 humor nog wel besteed aan dhr. Kanters en kon Q tijdens de voorstelling nog even zijn ei kwijt. Hetgeen de rest van de groep weer gespreksstof bezorgde, waarvoor bedankt.

    Enfin, een paar uurtjes verder en behoorlijk wat IQ scores lager deed het collectief de volgende locatie in Oss aan. Waar eindelijk fatsoenlijk bijgepraat en bijgeschonken kon worden. Er was een mooie borrellocatie vastgelegd en ook het eten was puik geregeld. Geheel in lijn van de organisatie was ook de speech van de toen nog mobiele Praeses wat aan de late kant. Dit feit werd echter snel vergeten toen het nagerecht werd opgediend. Op de lange tafel was namelijk een partij taarten en ijs tentoongespreid die je zelfs met de hulp van een vijftigtal uitgehongerde Conserva’s niet helemaal op zou kunnen krijgen.

    De harde kern van de groep heeft vervolgens nog tot in de vroege uurtjes het nachtleven van eerst den Bosch en later Tilburg op stelten gezet. Wat zich hier verder allemaal afgespeeld heeft is uw referent echter niet bekend. Misschien maar beter ook.

    Het was weer een mooie Dies. Commissie, bedankt!

    Pardon? Doe normaal!

  • 21-Diner Kwakson

    In een grijze uithoek van Nederland ontving de familie Nijmeijer het collectief Heeren met zwart-witte das ter ere van de 21e verjaring van ons aller Assessor.  De reis van bijna 3 uur in de burgerrups deed het sublieme eten mogelijk nog beter smaken en de geselecteerde vino’s voorzagen menig lid van hun dagelijkse dosis vitamine C.

    Een 21 diner staat normaal vol tradities, maar helaas kwamen die ditmaal in conflict met de nu al anderhalf jaar durende traditie van Ab Acti die hun zaken niet op orde hebben. Om daar verder niet al te veel over uit te wijden is eigenlijk het enige wat op dat vlak goed ging het feit dat de Albert Heijn nog open was en d’n Ab een tweewieler kon lenen. Met zes man om een lied te schrijven kon dat niet anders zijn dan fenomenaal: hip, gewiekst taalgebruik en niet altijd gepast voor de oren van ouders, wat ook meteen een aardige samenvatting is van de schrijvende lichting. Verwarrend was dat singer-songwriter Van de Pol zijn gebrek aan inzet het afgelopen jaar in een keer probeerde recht te zetten door de avond tevoren de helft van de chanson te herschrijven, gelukkig slechts ten goede.

    Terwijl de alcohol langzaam werd opgenomen in het bloed maakte de club zich klaar om de metropool Zwolle een vleugje elan te geven. Het lekkerste hapje van de avond, weddenschapobject Janieke Nijmeijer, was zich de broertjes-zusjesdag van vorig jaar nog niet vergeten en durfde het niet aan nogmaals mee de stad in te duiken. Dat de TOCK een gerenommeerd begrip is in Tilburg en omstreken was bekend, maar dat het gevleugelde idioom voor een evenement van excellentie ook de uithoeken van ons land heeft bereikt werd bewezen door het groepje dames dat stond te popelen de mannen achter dit fenomeen te ontmoeten. Dat de klasse van de TOCK een afspiegeling is van Heeren wier naam eraan wordt verbonden bleek uit het feit deze mannen niet onwillig waren deze vrouwen hun finesse te laten proeven.

    De geur van verse croissantjes maakte het de Heeren mannen wakker de volgende ochtend. De slaapzakjes werden opgerold, oogjes werden uitgewreven en Bal moest uitleggen waarom er drie banners in de achtertuin lagen. De heldiale sfeer-spons besloot zijn ingewanden uit te knijpen tegen de ruiten van Franks beunmobiel op de terugweg, wat hem aanspoorde het gaspedaal nog iets dieper in te duwen en voor men het wist was men weer terug in het ons bekende Tilburg.

    Familie Nijmeijer, bedankt!

    Zou jij anders misschien met mij willen zoenen?

  • Afstuderen Luc

    Het zal u vast niet ontgaan zijn als trouwe lezer van het Heldiale interweb. Onze eeuwige Nestor mocht na het afstuderen met een 9, zijn wettenbundels in de wilgen hangen. Iets wat bijzonder onpraktisch bleek nadat hij vrijwel direct hierna verwelkomd werd als nieuwste lid van de Clifford familie. Dit moest natuurlijk groots gevierd worden en zo werd de sociëteit, midden in de komkommertijd, weer omgetoverd tot feestzaal voorzien van licht, rookmachines, een werkende DJ booth en bier.

    Traditiegetrouw werden de exceptionele capriolen van het lid in kwestie nog even opgehemeld. Wellicht kent het huidige abonederland deze stukosauriër louter als de beschaafde rechtenstudent die zijn tijd het liefste slijt in de UB, toch bleek niets minder waar. In het bijzijn van vrienden en familie werden alle oude koeien nog even uit de bevroren sloot van Vidar gehaald. Waar menig burger vaak nuancerend opmerkt “Gelukkig hebben we de foto’s nog”, zal dit bij Luc ogenschijnlijk niet door zijn hoofd zijn geschoten. Veroveringen werden aangehaald, verwondingen werden geridiculiseerd en ook maakte Limburgse Rapper Sjors nog een verschijning. Gelukkig werd dit niet al te wrokkig onthaald en kon er van onze Moskowicz nog wel een geforceerd lachje vanaf.

    Na nog wat speeches en liederen, als vanouds ook op maat gemaakt voor de man van het uur, was het nu echt tijd om de steken onder water te laten waar ze horen (boven water). De klooien mochten de tap wederom bemannen zodat de Herenleden gezellig met elkaar een biertje en neutje konden nuttigen en proosten op de mooie, ietwat lange, spraakmakende studententijd van onze oud-Assessor, -Praeses, -Lustrumpraeses en eeuwige nestor om vervolgens te zien waar De Nacht ons zou brengen. Luc, bedankt en we wensen je het allerbeste!

    “ik trachtte een alternatieve route te nemen en ben danwel van het balkon, danwel van het hek gevallen”

  • Bestuurswissel!

    Het collegejaar zit er weer zo goed als op en dat betekent ook dat de Helden die afgelopen jaar hun dispuutsplicht hebben vervuld worden afgelost. Koek vlucht op exchange naar de andere kant van de Atlantische oceaan uit angst voor represailles, Maxim zoekt een stage midden in het land om zijn spons elders uit te knijpen. El Pinpasso was zo tevreden over zijn jaar dat hij het dispuut een jaar lang volledig de rug toe keert en alleen El Djarniloef besluit nogmaals zijn bloeddruk te testen bij de club.

    Na de Wissel ALV is vol trots het XXVIIIe bestuur der T.H.D. Braque geïnstalleerd. We willen graag het afgelopen bestuur bedanken voor hun tijd en inzet en wensen het nieuwe bestuur veel succes toe komend jaar!

    Praeses: Thomas Kaufmann

    Ab Actis: Jort Molenaar

    Quaestor: Diederick van de Goor

    Assessor: Maarten Nijmeijer

  • Zeilweekend

    ’s Landsch moderne geschiedenis is gebouwd op het kapitaal dat in de 17e eeuw werd vergaard op koopvaardijschepen, de lange route naar het Oosten afleggend wijl getart door vele ontberingen. In een poging de bekende route om de Kaap te verkorten deed ene Willem, die later een zee naar zichzelf vernoemd kreeg, de route over het noorden af te leggen. Die poging werd zo’n drie eeuwen later geëerd door een collectief Heeren dat naar het hoge noorden afreisde; hun goud waren de Amigo’s, de vrouwen hadden ze zelf meegenomen, de bestemming was de Friesche Meeren. Het was weer tijd voor Plato’s jaarlijks zeilweekend.

    Voorbereidingen werden getroffen en het Dispuut’s stuurman Frenken reserveerde een boot die zijn gelijke niet kende behalve die van de Uileballen waardoor gelijk het verschil kon worden opgetekend tussen Platonen en zij die de woeste brandingen van het leven niet schuwden. De baco’s werden gekenterd bij een Heldiaal spelletje dat uit de oude doos werd getrokken en daarna daar keurig weer terug werd opgeborgen in de vergetelheid. Djarnilo bleef die avond ondanks stoere verhalen de tafelmaagd van het collectief omdat als door een wonder Hampie100 zijn mollige vingertje in een vrouwelijke donut had gestoken.

    De regen die die nacht de Helden teisterde bracht kou tot op het bot dat het Nova Zembla van bovengenoemde avonturier tot een tropische trekpleister deed verbleken, al bracht een geel zonnetje en een gouden dorstlesser op de vroege ochtend verlichting. Toen men zijn opwerptentje in de zak had gefrommeld en de trossen waren gelost manoeuvreerden de mannen die hun vaarbewijs onnodig hadden verdiend de boot uit de haven. De volgende bestemming werd aangedaan, maar niet voor een ontmoeting met d’n Uileballen was gerealiseerd. Hun keteltje vocht werd ook leeggedronken terwijl Ronald in het diepe zijn zonnebril zocht. Die avond ging de club inclusief oud-leden het pand te lijf waar ook de rest van Plato te vinden was en uw schrijver zou met liefde willen uitweiden over wat er die avond afspeelde moet hij u het antwoord verschuldigd blijven. De enkelen die nog wel fragmenten konden ophalen van de betreffende avond worden bestempeld tot laffe borrelaars, waarvoor in de geschiedenisboeken geen plek is.

    De globetrotters die weer een illusie armer, maar een ervaring rijker terugkeerden in Tilburg brachten hun huurautootje terug naar de garage, keerden de laatste flessen om in hun strot en staken hun gage in hun zak. Al snel zouden de leden weer verlangen naar de witte schuimkoppen op het donkere water daar in het hoge Noorden, vastbesloten om komend jaar weer terug te keren.

    “Kennen jullie het oud-Braqueriaanse ‘jij-een-slok,-ik-een-slok’?”

     

  • 21-Diner Marrel

    Wanneer men denkt aan Maaskantje gaan de gedachten al vrij vlot naar de New Kids. Echter is dit niet het enige wat Maaskantje heeft voortgebracht. Ruim 21 jaar geleden stond hier de wieg van niemand minder dan dhr. Meulenbroek. In het Tilburgse staat dhr. Meulenbroek bekend als welbespraakte student. Initiator van onder andere het ‘stappen met’, ‘laat maar zien’ en bakkies op de brug. Zijn roots is hij echter nooit uit het oog verloren. Op 24 juni jongstleden werd het dispuut bij dhr. Meulenbroek thuis genodigd om kennis te maken met deze roots.

    Dhr. Meulenbroek senior besloot om deze avond niets aan het toeval over te laten. Speciaal voor de gelegenheid werd er daarom een prima tapinstallatie ingevlogen. De bakkies op de brug werden ingewisseld voor bakkies in de tuin en als aperitief ontbrak ook de traditionele Maaskantse lekkernij niet. Uiteindelijk bleek dit de voorbode van een uitstekend verzorgd diner. Daar waar de Praeses schitterde in afwezigheid zag de Ad Koektis zijn kans schoon. De kaalslag van de Praeses werd vakkundig opzij gezet en prompt volgde en vermakelijke speech dito lied.

    Tot teleurstelling van sommigen maar tot opluchting van velen werd niet de Majorcabar aangedaan, maar zette het collectief koers naar Den Bosch. De laatste keer dat het collectief Oeteldonk aan had gedaan was de avond geëindigd met dhr. Beuving constateerde dat hij nog liever een gloeiend hete breinaald in zijn oog stak dan ooit weer een voet in het Bossche te zetten daarnaast liep Frank in De Opium een collectieve horecaontzegging op. Gelukkig bepaalde dit niet het niveau van de avond.

    Als vanouds werd er koers gezet op ’t Pumpke De Opium, helaas bleek dat zonder minderjarige meisjes de tent nog minder sfeer heeft dan de keuken van de Nijverstraat. Nadat ’t Pumpke via een korte uitstap naar de gezelligste steeg  van het zuiden was bereikt leerde de avond het Dispuut dat dhr. Baltessen onbekend was met het fenomeen kopervergifting, dhr. Molenaar weer moeite had met de weg naar huis in een vreemde stad en dat taxi’s in de binnenstad van de ’s-Hertogenbosch zeldzamer zijn dan Braque-Vivezza borrels.

    Ik heb eigenlijk nog nooit een taxi bestuurd

  • Borrel Lola

    Het blijft een jaar vol onverwachte gebeurtenissen voor dispuut Braque. Er zijn twee klooien over de streep getrokken, de Praeses is kaal, Koek is nog steeds lid en soms zegt Tsjarko spontaan iets in de vergadering. D’n Assessor besloot volledig in lijn met deze onorthodoxe voorvallen een clubje én locatie aan te doen waar het collectief nooit eerder voet had binnengezet, althans, het studerend deel van het collectief. Zoals het een goed student betaamt, is een analyse in retrospectief na een geslaagde borrel nooit een kwaad plan en zal de huidige Assessor, met het oog op het einde van zijn bestuursjaar, een aantal aspecten van de borrel belichten die het verschil hebben gemaakt voor een uiterst geslaagde avond.

    1. Alcohol vóór de borrel. Vooraf aan een borrel werd een kleine alcoholische versnapering genuttigd bij onze gepensioneerde plantagehouder. Op enkele luttele meters afstand van het bolwerk van de educatieve elite liet deze landheer ons de plek zien waar hij, ondanks een minimale afstand, zich nooit meer vertoonde op de campus.
    2. Een vrijbrief dat Braque niet voor schade aansprakelijk was. Enkele uren voor de borrel kreeg de Heldiale Spons een bericht van de dames van Lola dat zij verantwoordelijk waren voor ons en of we ons daarom toch alsjeblieft wilden gedragen. Laten dat net de woorden zijn die je een normaliter keurig geheel Heeren niet moet vertellen: Frank lachte er zijn ingewanden uit terwijl La Senator de rest van het toilet tot hetzelfde kwaliteitsniveau degradeerde als dat op onze CV. Ach.
    3. Naïevere, leuke, jongere meisjes dan het collectief gewoonlijk gewend is. Stereotypes bestaan omdat ze helaas vaak waar zijn. Niet alleen is het gemiddelde meisje een jaartje jonger als ze naar het HBO gaat, ook doet ze het vaak in IQ-punten net iéts onder. En resulté lukte het Kjoek sociaal minder begaafde mannen om dan ook deze keer hun slag te slaan.
    4. Een heilig ontzag voor het collectief. Het hele Totus komt al sinds jaar en dag op d’n TOCK (hulde daarvoor overigens) en had nu eindelijk de kans om de mannen achter dit ongeëvenaarde evenement de tong hand te schudden. Zelfs Plato werd gezien als iets fenomenaals. Braque bleef hieronder zoals altijd natuurlijk erg bescheiden.
    5. C2H6O. Alcohol, wist je dat niet cursist? Kletterende bakken spa-geel werden afgetopt door buckets waarvan niemand de inhoud meer weet.

    Terwijl d’n Assessor deze waarheden langzaam tot zich liet inzinken en hij het collectief gadesloeg, ging het enerzijds fysieke licht, op kamertjes verspreid over Tilburg, en anderzijds het mentale licht uit door hiervoor genoemde reden. Dames van Lola, bedankt voor de borrel!

    “Ik ben echt alles kwijtgeraakt”

     

  • Kan ik rekenen op jouw stem?

    Ergens midden april krijgen de WO’ers der studerend Tilburg weer de kans om hun stem te laten gelden. De verkiezingen voor de studentenraad stonden weer voor de deur en dit jaar stond onze eigen Luukie van der Pas op de lijst van Front. Traditiegetrouw werd het telefoonboek weer afgebeld om zo met een zo groot mogelijke club de studenten lastig te vallen tot ze stemmen te overtuigen van de standpunten van Luuk. Helaas belandde het mailtje naar helden@dispuutbraque.nl klaarblijkelijk bij vele Braquers in het verkeerde postvak.

    Op dinsdagochtend 9:00 werden de verkiezingen geopend en kon de hel losbarsten. Een heerlijk zonnetje op het gelaat, de geur van democratie, dispuutsHBO’ers navigerende richting campus via GoogleMaps en rennende studenten in angst voor de gele muur het groene leger tekende deze dag. Ook had Jort Volenaar een nieuwe manier gevonden om zijn knorporale gebral via de media te verspreiden. De beste man had namelijk zijn eigen radio programma gekregen op Frequentie Front om zo de Tilburgse student op de hoogte te houden van onzin rollenspellen met Hampert Fractie Front en de verkiezingen.

    Donderdagmiddag, na korte nachten, blaren op de voeten, douchesessies van Koek en gemiste oproepen van campagneleider Meul was het dan tijd om de stemmen te tellen. In gebouw C hadden de groene en blauwe politici zich verzameld om te wachten op nieuws dat het komende collegejaar kon maken of breken. Het was zover…

    En ja hoor, Fractie Front had een historische overwinning geboekt op SAM met de verpletterende zetelverdeling 6 tegen 3! Luukie van der Pas mocht dus plaats nemen in het torentje van de UvT. We feliciteren daarom onze eigen El Paso met deze prestatie en wensen hem veel succes om de belangen van de studenten te behartigen aankomend collegejaar.

    Onzeker over je lijf? Stem op nummer 5. Elk lekker wijf stemt op nummer 5”

  • Update der ledenbestand

    Na maanden vol met bloed, zweet en tranen hadden de klooien het dan tóch tot het gezelligheidsweekend weten te schoppen. Twee man sterk gingen de klooien er alles aan doen om de befaamde zwart-witte trui in de wacht te slepen. Waar bij Braque tradities hoog in het vaandel staan leek er vorig jaar één gebroken. Niets bleek minder waar en zo werd de gele muur dit jaar weer opgetrommeld om voltallig met ons een lekker biertje te nuttigen bij Tapperij De Prins.

    Dat hoogmoed vaak voor de val komt kwamen de klooien op een wat misselijke wijze achter. Goed eten is belangrijk en de maaltijd is heilig, zo luidt de spreuk rond etenstijd. Dat dit kwam als mosterd na de maaltijd voor klooi Bafdrap was te zien aan de gedeponeerde bami in een trog waar menig Platoon zijn diner juist in verorberd. Een hechte club als die van Braque maakt op memorabele borrel als deze wat emoties los. Ook klooi Duif moest hieraan geloven en keek wat te diep in het glaasje waar hij na zijn ad de fundum bereikte.

    De weekendcommissie onder leiding van Big Four Van de Goor besloot het zekere voor het onzekere te nemen en bekend terrein werd aangedaan. Een felle zon die haar stralen liet vallen op een groene weide deed denken aan een canvas dat Walt Disney nog niet zou hebben kunnen beschrijven. Helaas bleek dit sprookje 101 dalmatiërs (is ook met zwart met witte honden) een verwijfde versie van Dombo waar de klooien louter zaken enkelzijdig bekeken. Na dit gefaal mochten de klooien even stoppen met al dat geslijm en mochten ze tot hun verassing en die van het restaurant dineren op niveau en zich even gelijk voelen.

    Vaak wordt er bij Braque geroepen dat bier een doel is en geen middel. Wat bijna traditiegetrouw niet lukt op de zaterdagmiddag is nog iets van dat doel ter beschikking te hebben. Gelukkig had de Weekendcommissie haar zaakjes goed op orde een auto ter beschikking en konden er nog wat blikken weggetrokken worden uit de lokale supermarkt. Met het juiste gezelschap kan zelfs een lauw glas water leiden tot de gesprekken en gezelligheid waar menig clubje een vrachtlading aan verboden middelen voor nodig heeft. Waar een aantal aan het bepalen waren wie nu de echt koning was wisten anderen in een halve minuut verboden woorden aan elkaar duidelijk te maken. Onder leiding van ICTefan ha-ha woordgrapje werd er voor de sfeersponzen ook wat op touw gezet en is er een goed verzorgd uitje geregeld.

    Uiteindelijk besefte het klooiengespuis dat er meer gevraagd werd dan de afvinkmentaliteit en gingen de knoppen om. Bergen werden beklommen, kolen werden gedragen en Facebook werd op de hoogte gehouden. Ergens in de nacht van 10 op 12 maart hebben de klooien zich zwart-wit waardig bewezen en hebben zij de trui weten te bemachtigen. Wij feliciteren dan ook de Heeren, Jesper Baltessen en Alexander Smaal met behalen van de zwart-witte trui. Heeren, maak er een Heldiale tijd van.

    “Zou je dan wél bestuur IX kunnen opnoemen?”

Theme Tweaker by Unreal